Rupaayi

Telugu Version (There is an english version below):

ఎదుగుతున్న మనిషి మేధోశక్తి తో పాటుగా అవసరాలూ, అవసరాలకి మించి విలాసాలూ, ఈ రెండింటికి సమాంతరంగా సౌకర్యాలూ నిరంతరం మారుతూ వచ్చాయి. మార్పుకై అన్వేషణ తరాలుగా కొనసాగుతూనే ఉంది. చక్రాన్ని కనిపెట్టాడు. ఆవిరి యంత్రాన్ని కనిపెట్టాడు. రెండిటినీ జోడించి పొగ రైలుని కనిపెట్టాడు. అక్కడితో ఆగక మరింత మెరుగైన ఎలెక్ట్రిక్ ట్రెయిన్ని, ఆ తరువాత గంటకి 400 కిలో మీటర్లు పై చిలుకు వేగం తో ప్రయాణించే మాగ్నటిక్ ట్రెయిన్నీ కనిపెట్టాడు. మర యంత్రం నుండి మర మనిషి వరకు, పూరి గుడిసెల నుండి ఆకాశ హర్మాల వరకు... ఇలా గమ్యం లేని ప్రయాణం కొనసాగుతూనే ఉంది. ఈ పయనంలో భాగంగానే మనిషి లోపభూయిష్టమైన వస్తు మార్పిడి విధానానికి చక్కటి ప్రత్యామ్నాయంగా డబ్బుని కనిపెట్టాడు. ఉప్పుకి పప్పు, ఉల్లికి వెల్లుల్లి అన్నట్టు కాకుండా ప్రతి వస్తువుకీ, ప్రతి సేవకీ ఏకైక కొలామానంగా డబ్బుని సృష్టించాడు. ఇదే ప్రాథమిక సూత్రం డబ్బుని మానవ జీవితాన్ని శాసించే అత్యంత ప్రమాధకర శక్తిగా మార్చింది. అలాంటి డబ్బుకి ఒక రూపమే "రూపాయి".


ఎక్కడో కర్ణాటకా ఉక్కు గణుల్లో వెలికి తీయబడి, ఊత్తర ప్రదేశ్ లోని రిజర్వు బ్యాంకు ఫ్యాక్టరీ (మింట్) లో కొరియా నుండి దిగుమతి చేసుకున్న మిషనరీలో రూపాయిగా రూపాంతరం చెంది, ఢిల్లీ గుండా ఆంధ్ర ప్రదేశ్ చేరుకున్న ఒక రూపాయి ఆత్మ కథే ఈ "రూపాయి" -


మూడు రోజులుగా ఇదే బ్యాంకు ట్రెజరీ లో మగ్గి ఉన్నా. పరిస్థితి చూస్తే అసలు బయటకి వెలతాన లేదా అన్న అనుమానం రోజు రోజుకీ బలపడుతూఉంది. నా కోసం మనిషి పడే తపన, వేసే వేషాలు, ఆడే నాటకాలు, నేను లేక పడే బాధ, నేనున్నప్పుడు చూపే గర్వం ఇవ్వన్నీ చూడాలని మిక్కిలి ఆరాటంగా ఉందిగానీ, వచ్చిన ప్రతి వాడికీ వేలు, లక్షల్లోనే అవసరాలున్నాయ్. మరి ఒక్క రూపాయిని, నా అవసరం ఎవరికొచ్చేది, నన్నెవరు తీసుకునేది ? ఏ బికారి ఖాతాదారో కరుణిస్తే తప్ప నాకు బయటికి వెళ్ళే అవకాశం రాదేమో అనుకున్నా గానీ నా అదృష్టం ఇలా పేరు మోసిన వ్యాపారి రఘురాం రూపంలో వస్తుందనుకోలేదు.


రఘురాం పట్టణంలో టాప్ ఫైవ్ వ్యాపారుల్లో ఒకడు. మూడు నాలుగు రకాల వ్యాపారాలు చేస్తుండడం వల్ల తనకి ఎప్పుడూ బ్యాంకు తో పని ఉంటుంది. కానీ ఎంతో అవసరం ఐతే తప్ప తానే స్వయంగా బ్యాంకుకి రాడు. తను కొత్తగా స్టార్ట్ చేయబోతున్న ఆటో మొబైల్ వ్యాపారానికి మొదటి పెట్టుబడిగా తన సేవింగ్స్ అకౌంట్ నుండి ఒక రెండు లక్షలు విత్ డ్రా చేద్దామని ఇలా వచ్చాడు. ఈ వ్యాపారాన్ని చాలా ప్రతిష్టాత్మకంగా తీసుకోవడం వల్ల సెంటిమెంటుగా తనే స్వయంగా వచ్చాడు. ఇలాంటి సెంటిమెంటే మరొకటి కూడా వుంది. ఆ సెంటిమెంటే ఈ రోజు నా అదృష్టంగా మారింది. ముఖ్యమైన ఏ పని కోసమైనా రఘురాం అవసరమైన డబ్బు తో పాటుగా మరొక నూటా పదహారు రూపాయలు ఎక్స్ట్రా విత్ డ్రా చేస్తాడు. అలా అవసరమైన ఆ రెండు లక్షలా నూటా పదహారు రూపాయలలో ఆ చివరి ఒక్క రూపాయి కోసం క్యాషియరు సీల్డు కవరు లో ఉన్న నన్నూ, నాతో పాటు ఉన్న మరో తొంభైతొమ్మిది రూపాయి నాణేల్ని బయటికి తీసి డెస్కు లో వేసి, నా పక్కనే పడి ఉన్న నాణెన్ని తీయబోతూ, ఎదో పనికై చేయి పైకెత్తి మళ్ళీ రెండవ ప్రయత్నంలో నన్ను తీసి రఘురాం చేతిలో పెట్టాడు. తీసుకోబోతుండగా చేయి జారి నేలపై పడ్డ నన్ను పైకెత్తి రెండు కళ్లకీ అద్దుకొని మరీ జేబులో వేసుకున్నాడు. అలా మొదలైంది మనిషితో నా ప్రస్థానం !!


ఇంటికెళ్ళిన రఘురాం నన్ను చిల్లర డబ్బాలో పడేసి ఏదో పనికై బయటికెళ్ళాడు. పాతవి, ఇంకా పాతవి, అరిగిపోయినవి, కాంతిహీనమైనవీ ఐన నాణేల మధ్య ఉండడం నా వల్ల కాలేదు. నా వెలుగులు చూసి వాటికి అసూయ, వాటి మీద నాకు అసహ్యం కలగడం వల్ల మేము అస్సలు మాట్లాడుకోలేదు. సాయంత్రం అవుతుండగా స్కూలు నుండి ఇంటికి వచ్చిన తరుణ్ ఎదో చాకోలేట్ కావాలని ఏడిస్తే ఇంక వేగలేక కస్తూరి చిల్లర డబ్బాలో చేయి పెట్టి మెరుస్తూ తన దృష్టినాకర్షించిన నన్ను అప్రయత్నంగానే బయటకి తీసి తరుణ్ చేతిలో పెట్టింది. కొత్తోడా మజాకానా !!


అప్పటి వరకూ మొహం మాడ్చుకుని ఉన్న పిల్లాడు నేను చేతిలో పడగానే ఒక్కసారిగా ఏడుపు ఆపి ఎంతో ఉత్సాహంగా చాకొలేట్ షాపు కి వెళ్ళాడు. పిల్లాడి మొహంలో ఆనందం వల్ల వచ్చిన తేజస్సు చూసి మొదటి సారిగా నా అస్థిత్వానికి గర్వపడ్డాను.


షాపు ఓనరు 'ఎన్ని ?' అని అడిగాడు.

పిల్లోడు 'మూడు ' అని బదులిచ్చాడు.

'మొత్తం ఆరు రూపాయలవుద్ది ' చెప్పాడు షాపు ఓనరు.


ఎంత వేగంగా వచ్చాడో అంతే వేగంగా వెనక్కి వెల్లాడు పిల్లాడు, నిరాశగా. విషయం కస్తూరికి చెబితే కస్తూరి విసుక్కుంటూ మళ్ళీ చిల్లర డబ్బాలో చేయి పెట్టి మరో ఐదు రూపాయి నాణేలిచ్చింది. ఈ సారి పిల్లాడు మరింత ఆనందంగా పరిగెత్తుకుంటూ వెల్లాడు. ఇంకా ఆనందంగా తిరిగి వచ్చాడు, చాకోలేట్లతో. ఏ నాణేల్ని పాతవని అసహ్యించుకున్నానో వాటి వల్లే నా విలువకు పరిపూర్ణత చేకూరింది. అప్పుడే నాకర్థమైంది, 'టు గెదర్ వీ రాక్ ' అని. ఆ మీదట వాటిపై నాకు అసహ్యం కలగలేదు.


ఆ పై రెండు గంటల్లో రెండు మూడు చేతులు మారి, చివరకి యాదగిరి చేతిలో పడ్డాను. యాదగిరి రోజు కూలీ హమాలీ పనివాడు. కాయ కష్టం చేస్తే రోజుకు రెండు వందలు సంపాదిస్తాడు. కలిసి వస్తే మరో వంద. ఈ సంపాదన తోనే రేకుల ఇంటిని డాబా ఇంటిగా మార్చాలని, తన కొడుకుని బాగా చదివించాలని ఇంకా ఎన్నో కోరికెలూ, ఆశలు. ఒక్కొక్క రూపాయి కోసం కేజీలకి కేజీల బరువులు మోయాలి. ఐనా ఆరోగ్యం బాగలేక పొయిగాని, మరే కారణం చేతగానీ ఒక నాలుగు రోజులు పని మానేస్తే అంతా తలక్రిందులవుతుంది. ఈ మాత్రం పనికి కొన్ని వందలమంది పోటీ !! అప్పుడే అర్థమైంది నా విలువ ఏమిటో.


పని పూర్తయ్యాక యాదగిరి ఇంటికి వెళ్తూ, దారిలో మధ్యలో వచ్చే ఒక సారాయి దుకాణం దగ్గర ఆగాడు. సరే, ఒక్క నలభై రుపాయలే అనుకున్నాడు. నలభై వంద అయ్యింది, వంద నూటాయాభై అయ్యింది. నిటారుగా వున్న తను ఏటవాలయ్యాడు. రోజంతా కష్టపడి సంపాదించిన సొమ్ములో మూడవవంతు ఒక్క అర గంటలో ఖర్చు చేసాడు. సొంత ఇంటినీ, పిల్లాడి చదువునీ, భార్యకి ఇచ్చిన మాటనీ, అన్నింటికీ మించి ఎనమిది గంటలపాటూ ఓడ్చిన చెమటనీ మరిచి !! అసలు నా విలువ ఏంటి ?


అది శ్రీశైలం లిక్కర్ షాప్. పర్మిట్ ఉంది కేవలం సారాయికే గానీ దానితో పాటూ బ్రాందీ, విస్కీ, బీరు, కల్లూ, కల్తీ కల్లూ.... ఇలా అన్ని రకాల మధ్యం అమ్మబడుతుందక్కడ. రెండేళ్ళలో మూడు సార్లు రైడ్లయ్యాయి. ఇంకా కొత్త గవర్నమెంటు వస్తే ప్రొహిబిషన్ వస్తుందేమోనని భయం. పైగా మధ్యం అమ్మడం పాపం అని, చనిపోయాక నరకంలో తనచేత మల్లీ చచ్చే వరకు మధ్యం తాగిస్తారని ఒక దిగులు. ఈ కారణాలన్నింటి చేత ప్రతీ నెలా పోలీసు వాడికీ, ఎక్సైజు వాడికీ, కార్పోరేటరుకీ ఇచ్చినట్టుగానే దేవుడికి కూడా దర్శనం రూపంలో శ్రీశైలం వెళ్ళి మామూలు అప్పజెప్పడం అలవాటు. ఈ నెల పని వత్తిడితో కుదరక పోవడం వల్ల ఈ పని తన భార్య సుజాతకి పురమాయించాడు.


తను వెళ్తూ వెళ్తూ దారిలో హుండీకి చిల్లర కావాలని షాపు వద్ద ఆగింది. అలా నేనుకూడా తనతో శ్రీశైలం బయలుదేరడం జరిగింది. హుండీలో కొన్ని లక్షల డబ్బుంటుంది. డబ్బుతో పాటూ బంగారు నగలు. కేవలం లెక్కించడానికే కొంతమంది ఉద్యోగులు. తలుచుకుంటేనే ఎంతో ఆసక్తిగా ఉంది.


దాదాపు గంట సేపు లైనులో నిల్చోగా తన వంతు వచ్చింది. కోరికెల చిట్టాని సగం కూడా విన్నవించుకోక ముందే పూజారి ఇంక కదలాలంటు హెచ్చరించాడు. కోరికెల చిట్టాని కొనసాగిస్తూ హుండీ వద్దకు చేరుకొని తన బ్యాగులో చేయి పెట్టింది. ఒక వంద రుపాయల నోటుని తీసి దేవుడి విగ్రహానికి చూపించి మరీ లోపల వేసి బయటికి వెళ్ళ సాగింది. ఇంక నా ఆశలు అడిఆశలయ్యాయని నాకు అర్థమయ్యింది. గుడి బయట మెట్ల మీద ఉన్న బిచ్చగాళ్ళని చూసి తను ఆగినప్పుడు అర్థమయ్యింది, తను చిల్లర ఎందుకు తీసుకువచ్చిందో. మాసిన గడ్డాలు, చిరిగిన బట్టలు, ముసలి వాళ్ళు, పిల్ల తల్లులు, తల్లులు లేని పిల్లలు... వచ్చిన ప్రతీ వారిపైన ఎగ పడుతున్నారు. డబ్బులిస్తే సంతోషిస్తున్నారు. ఇవ్వని వాళ్ళని వినపడేలా, తక్కువ మొత్తం ఇచ్చిన వాల్లని వినపడనట్లుగా తిడుతున్నారు. వీళ్ళ చేతికి వెల్లడం నాకేమత్రం ఇష్టం లేదు కానీ వెళ్ళక తప్పేలా లేదు. ఒక ఇద్దరు ముగ్గురికి కొంత సొమ్ము ఇచ్చాక ఇక లేదంటూ ముందుకు వెళ్ళ సాగింది సుజాత. వెనకనుండి ఆశతో చూసిన చూపులు కొన్ని నన్ను గుచ్చుకున్నాయి.


దాదాపు ఊరి చివరిదాకా వెళ్ళాక బ్రిడ్జి మీద సుజాత డ్రైవరుని ఆపమని చెప్పి ఏదో మనసులో మొక్కుకొని నన్ను సరస్సులోకి ఒక్క విసురు విసిరింది. తన ఛాదస్తమేమోగానీ ఊహించని ఈ పరిణామానికి నేను నిశ్చేష్టుణ్ణయ్యాను. నా జీవితం ఈ రకంగా ఎక్కడో సరస్సు లోతుల్లో అంతమవబోతున్నందుకు భాధ వేసింది. కానీ మరో ఊహించని పరిణామం. నది ఒడ్డు అవడం వల్ల అక్కడ పేరుకొని ఉన్న చెత్త మీద పడి, దానితో పాటుగా ప్రవహించి చివరకి ఒక పిల్లకాలువ గుండా పక్కనే ఉన్న బస్తీ మురికికాలువలోకి చేరుకున్నా. సరిహద్దు వద్ద సైనికుల్లా ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు అయస్కాంతపు పట్టీ ఉన్న కర్రలని కాలువ చివర నీటిలో అదిమివుంచి వచ్చిన ఉక్కు, ఇనుముని జమచేస్తున్నారు.స్నేహితుల్లా ఉన్నారు. సరదాగా మాట్లాడుతూ దూరంగా వస్తున్న చెత్త కుప్పని చూసి ఆశగా నవ్వుకున్న వాళ్ళని చూస్తే నాకు సరదా వేసింది. తుప్పు పట్తిన ఇనుపరేకులు, చీలలు, పిన్నీసులు, మరికొంత చిల్లర డబ్బుతో పాటుగా నేను వచ్చి ఒక అయస్కాంతానికి చిక్కుకున్నాను. ఒకే సమయంలో, ఒకే చోట ఇద్దరూ పెట్టడం వల్ల ఇది నాదంటే నాదని ఇద్దరికి గొడవ జరిగింది. గొడవ తోపులాటగా మారింది. మొదటి వాడి తల గట్టిగా గోడకి గుద్దుకోగా రెండోవాడు దొరికింది దొరికినట్లుగా తీసుకొని పారిపోయాడు. రక్తం సాక్షిగా ఇద్దరు స్నేహితులకి గొడవ పెట్టిన ఘనత నాకే సొంతం !!


పెద్దగా, గుండ్రంగా గిరి గీసి అందులో ఒకడు కొన్ని రూపాయి నాణేల్ని వేస్తాడు. చుట్టు ఉన్నవాళ్ళు తమలో తాము మాట్లాడుకొని ఒక నాణెం వైపు వేలు చూపిస్తారు. మొదటి వ్యక్తి మొనతేలి ఉన్న ఒక చిన్న రాయితో వేలెత్తి చూపించిన నాణేన్ని కాకుండా మరేదైనా నాణేన్ని గురి చూసి కొడతాడు. అది ఎగిరి వృత్తానికి బయటగా పడితే అందులో ఉన్న నాణేలన్నీ తన సొంతమైనట్లు. లేకుంటే రెండో వాడి వంతు వస్తుంది.క్లుప్తంగా ఇదీ ఆట. వీళ్ళ ఆట పుణ్యమా అని గత రెండు గంటలుగా ఎప్పుడు దెబ్బ తగులుతుందా అని భయం భయంతో వణికిపోసాగాను. నలుగురైదుగురి చేతులుమారాక వేచివున్న సమయం రానే వచ్చింది. గేదెలా దిట్టంగా ఉన్న ఆ కుర్రాడు తన శక్తినంతా ఉపయోగించి ఒక్క పెట్టు పెడితే నాలుగు మీటర్ల దూరం ఎగిరిపడ్డాను. కుడివైపుగా పెద్ద సొట్ట పడింది. కుర్రాడు సొమ్మంతా తీసుకొని పరిగెత్తాడు దగ్గరలో ఉన్న ఖిళ్ళీ కొట్టుకి. ఫోను కాల్ రూపంలో కుర్రాడితో పాటే ఒక చావు కబురు కూడా వచ్చింది ఖిళ్ళీ కొట్టు వాడికి. గత పన్నెండు రోజులుగా హాస్పెటల్లో కాన్సర్ ట్రీట్‌మెంట్ పొందుతున్న తన తండ్రి మరణించాడని, అర్జెంట్‌గా బయలుదేరి రావాలని కబురు. మొహంలో పెద్దగా విషాదంలేదు. ఏదో ఊహించిన విషయంలానే చాలా కాషువల్‌గా సరే బయలుదేరుతున్నాని చెప్పి దుకాణం మూసేసే పనిలో పడ్డాడు. విషాదం, ఆనందం, ఉత్సాహం, ఆందోళన... ఇలా ఎలాంటి భావోద్వేగం కనిపించలేదా మొహంలో.


సాయంత్రం మూడయ్యే సరికి రావల్సిన బంధువులంతా చేరుకున్నారు. తండ్రి బాధ్యత తనవంతుగా ఉన్న సమయంలోనే మరణించాడు కనక ఖర్చంతా పెద్ద కొడుకే పెట్టుకోవాలని చిన్న కొడుకు వాదించాడు. తనకి ఎప్పుడూ వాటా ఇస్తానని తండ్రి అనే వాడని, ఆ విషయం ఇప్పుడే తేలాలని కూతురు వాదించింది.


ఇతరులు చూస్తున్నారని కొంత సేపు, నిజంగా బాధవల్ల కొంత సేపు ఏడ్చిన తరువాత జరగవలసిన పని మొదలుపెట్టారు.


శవం మీద చిల్లెర జల్లి, ఆస్తుల్ని పంచుకున్నారు. దారిన వెల్లిన ప్రతీ ఒక్కడు కాలితో తొక్కగా ఒక రెండు రోజులు గడిచాక ఒక కంసలివాడి చేతిలో పడ్డాను. ఒక నాటు వైద్యుడు తన వద్దకి ఒక తండ్రి, పదేళ్ళకి మించి ఉండని కొడుకుతో సహా వచ్చాడు. ఒక రెండు నిమిషాలు ఏదో మాట్లాడాక కంసలి బయటికి వచ్చి కొలిమి నిప్పంటించ్చాడు. ఎర్రటి మంటలో నన్ను సల సల కాలేదాకా ఉంచి వైదుడికిచ్చాడు. భయంతో వణికి పోతున్న పిల్లాడిని తన తండ్రి గట్టిగా అదిమి పట్టుకోగా వైద్యుడు కుర్రాడి వైపు నడవసాగాడు. పసివాడి ఆర్థనాదాలకి తోడుగా మనిషి మూర్ఖత్వానికి సాక్షినయ్యాను.


ఆ మరుసటి రోజు కంసలివాడి కొడుకు ఆడుకోవడానికని రైలు పట్టాల వద్దకి వెళ్ళి ఎదురుగా వస్తున్న రైలుని చూస్తూ రైలు పట్టాల మీద నన్ను పెట్టాడు. రైలు బుల్లెట్ వేగంతో నా వైపు కదిలి వస్తుండగా పసివాడి కళ్లలో ఆనందాన్ని చూస్తూ, అచ్చు యంత్రపు ఇనుప కమ్మీల మధ్య వత్తిడికి నేర్పుగా రూపందాల్చిన నేను ఇప్పుడీ రైలు ఇనుప కమ్మీల పైన రైలు చక్రాల వత్తిడికి రూప విహీనుడనయ్యాను.


అసూయ, గర్వం, తృప్తి, ఆనందం, విచారం, ఆవేదన, అసహ్యం.. ఎన్నో మరువలేని గుర్తుల్నీ మిగిల్చిన నా ప్రస్థానం చివరికి ఇలా ముగిసింది.

English Version:

In parallel with the rapidly growing power of human mind, his needs, in addition his
luxuries and along with these the living standards kept growing. He invented wheel. He invented steam engine. Fitting these two together, he invented steam train. He later went on to invent electric train and now the magnetic train that travels as fast as 300 miles per hour. Such, this endless journey of the search for 'change' has been in tact for generations. As part of it, replacing the faulty Barter, he
invented the concept of money, an entity that stands as the single universal measure of value for any goods or services. But this very basic principle made money so dangerously powerful that it could dictate the phase of the mankind. One of the many forms of such money is Indian Rupee (INR), in short Rupee and this is the story of one such One Rupee coin that was made out of the metal extracted from the mines of Karnataka, molded to its shape in the India Government Mint in Uttar Pradesh by the machinery imported from South Korea, and is shipped from New Delhi to this bank in Andhra Pradesh where it is now, in its own words -


I have been very curious to get out of here into the human world and see the pride in
their faces that my presence brings, the pains that they go through in my absence, the gimmicks they play to get me into their pockets. But as days pass by, my feeling that I will be remaining in this treasury for ever is getting stronger. People come, take money and go but everyone wants thousands and lakhs, not me. Nevertheless, I
never guessed that my fortune walks in the form of Raghu Ram, one of the richest businessmen in the town. He has at least four successful businesses but never visits the bank himself unless the work has some specific importance. He is starting a new auto mobile business and took it as a prestigious deed. So, as a sentiment, he wanted to withdraw the first investment by himself. He has one such another
sentiment and that is what got me out to the world along with him. He withdraws a denomination that ends with a hundred and sixteen rupees for any need that is significantly important and that is 2,01,116 rupees today. To pick that last one rupee, the cashier unpacked a bundle of one rupee coins and put them in the cash counter. In an attempt to pick me up, he picked another one rupee coin and dropped
it back as he had to take a phone call. Finishing the phone call, he picked me up this time and handed over to Raghu Ram. Touching me to his eyes for dropping me on the floor by mistake, slipped me into his pocket. There started my real journey with the human world.


As he arrived home, he placed me in the little cash box and went out on work. Old,
stained, out of shape and stinky.... I hated the fellow coins in the cash box for their ugliness and they felt jealous of me for my beauty. Raghu Ram's son Tarun arrived from school in the evening and nagged Kasturi, his mother for a rupee to buy candies. After resisting for a while, Kasturi gave up and opened the cash box. Without effort, her hand picked me up. After all, I'm new !!


Tarun ran to the nearby candy shop and came back in the same pace, disappointed. Each piece of candy costs two rupees and he couldn't buy any. Kasturi gave him
another five one rupee coins from the same cash box. Tarun once again, ran fast to the candy shop and came back even faster, with smile on his face. For the first time, I felt proud of myself and thanked the fellow coins for bringing me completeness. I figured that 'together we rock' and never in my life hated them again.

In the next two hours, after moving into the hands of few people I ended up in
Yadagiri's hand. Yadagiri is a daily wage hamali labour. Works like a machine for eight to ten hours a day and makes two hundred rupees and upto another hundred extra, if luck favors at all. With that little earnings, his family have plans to shift out of the slum, to get their son well educated, and many more. It is such a great hard work he has to go through and a single day sickness upsets their financial
balance. And for such a painful job, there are hundreds waiting in the queue. This tells what my value is !!


He collected wage after finishing his work for the day and started to home. On his way back home came into his sight, a liquor shop. He couldn't resist the
temptation and decided to spend only 50 rupees. Fifty turned to be hundred and hundred turned to be hundred and fifty. He spent three fourth of the money he earned just in one hour forgetting his wife's words, forgetting his son's education, and above all the pain he went through the whole day to make that money. Do I really have any value ?

That is 'Srishailam Liquor Shop'. With the permit to sell cheap liquor, they
sell cheap liquor, impure cheap liquor, beer, whisky and brandy. Inspite of paying monthly bribes to the excise officers, there is a threat of random rides, and also the tension of alcohol prohibition by the new government after the elections. In addition to all these, the owner of the shop is also worried that he will be tortured to death in the hell after his death for selling liquor. To get relief from all these hassles and tensions, he also pays Srishailam Mallanna (a Hindu god) a monthly bribe. As he is quite a bit busy with business this month, he had decided to send his wife Sujata this time to Srishailam on his behalf.


She stopped by at the liquor shop while on her way to Srishailam and picked some rupee coins up. There are lakhs of money in the Hundis (locked boxes in
temples where divotees drop their offerings). Also kgs of gold. It took Sujata one hour in the queue. She started listing her wishes out and after waiting for a minute the priest told her to move ahead to accommodate the other devotees. She approached a nearby Hundi and opened her purse. I'm excited. She picked up a hundred rupee note
and showing it to the statue of god, dropped into the hundi leaving me in disappointment. With torn clothes, long beards, age old people, motherless children, mothers with children as young as 2 months... there are hundreds of beggars on both sides of the steps.

Sujata took few coins out, including me. I wasn't happy to get into that dirt but hadn't had a choice. She distributed few coins to some of the beggars and then skipped the rest. Thank god, I wasn't out. Sujata moved ahead fast as the sight of few eyes hit me in disappointment.


While I was thinking if I will be back into the Liquor shop again being in
Sujata's purse, her car stopped on a bridge and she opened the purse taking me out. She went out, whispered something in her mind and tossed me into the lake. Having no time to feel disgusted of her stupidity, I fell into the lake. I never imagined that my life would be ending in a lake like this. But unexpectedly in a short time, a
bunch of garbage captured me into it as it moved ahead towards a drain. Far in sight, two young boys apparently friends talking to each other, staying at the edge of the drainage on opposite sides, like solders at the border holding sticks got alerted as they saw the garbage and immersed the tips of the sticks that has the magnetic strip attached. Along with me, few other coins and other iron pieces
got stuck to the magnets. As both the sticks were held together at the same place, they got into a dispute on what belongs to whom and that finally led to a fight. The first one pushed after the other forcibly towards the electrical pole and ran away. As the head was hit to the pole hard, the place was left with blood. This credit, of
igniting a fight between two close friends in a fraction of minutes goes solely to me, the money !!


It is a big circle drawn on the floor with sand. One of the contestants throws a bunch of coins into it. After discussing for a while, one among the remaining contestants points his finger at one of the coins. With a sharp little stone, the first player should now hit any of the coins other than the one that's pointed out. If he could get one of those coins out of the circle, he wins the game and gets all the coins. If not, the game repeats with the next player until someone wins. This
is the game in short. I have been living in fear for past one hour scared of the stone stroke and the time has come. Tall and hefty, this guy looking so angrily at me threw the stone with a great force and I fell four feet away with the power of the stroke. It was so painful and left a mark on my curvy edge. Picking me along with all other coins, he ran to a nearby pan shop to buy something.


Along with a phone call, the shopkeeper also got a bad news. His father who has been in the hospital for last 10 days has passed away. He replied saying that he will be there as soon as possible. Grabbed some cash from the counter, closed the shop and started to the hospital on his scooter. There is no sign of emotion what so ever on his face. As the clock struck three in the afternoon, most of the relatives arrived. The elder son argued that the funeral expenses should be borne by the younger son. Daughter argued that she deserves a share in her father's wealth.

They cried for some time. They pretended that they cried for some more time and
finally started the ritual. Throwing mere loose change on the dead body of their father, they shared the whole assets earned by the old man. After being stumped by everyone who passed by, I grabbed the attention of a gold smith. A country doctor (natu vaidhyudu) approached him the next day morning, along with a man and his son who is around 12 years old. The doctor spoke with the goldsmith for few minutes. The goldsmith went inside, arranged fire and burnt me until I turned red. As the father and the goldsmith held the hands of the boy who is shivering in fear, the doctor approached closer. While the boy shouted in pain, I remained as the witness for the stupidity of the man.


The next day, the goldsmith's son took me to and placed on railway tracks. The train
approached as a bullet. Jealous, pride, satisfaction, sorrow, guilt and disgust.... as each experience remained as a unique memory, I ended my life looking at the happiness in the eyes of the boy.

An affair with a filmmaker

(There is a telugu version below, after the English version).



'First night'....

They were married this morning at 9 AM and now at 10 PM, their first night.

Venkat & Radha. Friends from their childhood. Venkat has respect towards Radha. Radha has love for Venkat. They studied together in school, until Venkat went abroad for his graduation in filmmaking. Now he is back and is working in Ramanaidu Studios. He loved films. He loved filmmaking. To become a successful filmmaker is his ambition. To get its first national award for Telugu cinema and to get its first Oscar award for Indian cinema are his dreams. He had written a story, screenplay, treatment, shot division and floor plan together with a sample demo reel. He has been meeting producers and all of them gave appreciations but none gave an opportunity. Every time he met Radha, he used to express his frustration. He used to say that cinema is everything to him, and that he doesn't even want to get married until he makes a feature film.

But as a common father of a son, Venkat's father, as a common father of a daughter, Radha's father wanted to take the responsibility off their shoulders. Fights, quarrels, love, hesitation, blackmailing, respect... all this finally led to this wedding and now the first night. Radha wanted to tell Venkat that though she didn't want to disturb his aspirations, the fear of losing him made her agree for this marriage. But she couldn't.

Venkat looking into her eyes, said that at least one 'close-up shot' is needed to portray her beautiful eyes, just like for Catherine Zeta Jones in 'The Terminal' or for Divya Vani in 'Pelli Pustakam'. He was just looking into her eyes. Radha wasn't sure if that was love, in his eyes. She woke up at around 2 am in the morning. Looking at Venkat who is in deep sleep, she fell asleep, again hugging him.

Taxi stopped at Venkat's newly rented apartment. As he woke up from sleep in taxi, he saw the building and told the taxi driver to drive a bit back saying that that is an important scene in his life and deserves a slow reveal, starting from a long shot and then a medium and then a close up. Taxi driver felt that he is crazy. Radha felt proud looking at her husbands love towards cinema !!

Cutting a left hand finger and burning a right hand finger Radha cooked a meal for the first time and wanted Venkat to taste it. Big eyes, uncombed hair and spatula in the hand, she looked like Soundrya in 'Ammoru' in the low angle close up. Venkat stood up, told her to move a step back saying that this scene doesn't need a close up quoting Alfred Hichcock's 'Save your close ups' and immediately went back into work. Radha felt sad that he didn't even taste it.

Red, blue, white, jeans, slawars and chudidars.. after trying for half an hour, they didn't like any models and decided to go out. Frustrated sales man whispered saying these people shop to pass time. With anger, Venkat went close to the salesman, grabbed a chair and standing on it warned him to mind his tongue. As Venkat was stepping out of the shop, everyone laughed at him. He didn't observe, but Radha did. Later Radha asked him why he had to stand on the chair and as usual he gave an answer saying 'inferior shot - superior shot' in his complex filmy language.

Sighting towards the water bottle on the table and towards the flower vase behind it Venkat was closing and opening his left and right eyes alternatively. Radha asked him what was he doing and he replied saying that he is practicing 'focal pull'.

He says Continuity, he says characterization. He says cuts, he says retakes. He says shock value. He says genre, he says fade ins. Every thing is cinema for him and no personal life. This isn't love for cinema, this is insanity. This is sadism. He shouldn't have got married if he didn't like to. Giving a break to her thoughts, Radha decides to go home and packs her bag.

As she is about to step out, Venkat arrives from office. She tries to tell him that she is leaving, but he interrupts and tells her not to talk saying that this scene requires him talking. He also says that the nature of the scene demands a breeze and greenery around. He steps aside, switches on the fan, puts around some plants. Angry, Radha decides to be quite and step away. Venkat comes in-front of her and holding her hands, tells that a star actor agreed to do a film with him without making any changes to the story and hands her over the cheque he got as advance. Though she is happy to hear that, wants to go away. As she tries to move away, he holds her hands stronger and asks for apologies for his behavior. He says that he was scared that the marriage could ruin his aspirations and thus the behavior. He also promises her that he wouldn't repeat it. This time, its definitely love in his eyes. As he hugs her, Radha pushes the bag out of his sight hugging him back with more love. As a bunch of flowers cover the scene as in old Telugu films, story takes a happy ending.

Telugu version :


మొదటి రాత్రి. ఇంకాస్త అర్థమయ్యేలా చెప్పాలంటే ఫస్ట్ నైట్. వెంకట్, రాధ. ఉదయం తొమ్మిది గంటలకి పెళ్లయ్యింది, ఇప్పుడు రాత్రి పది గంటలకి ఫస్ట్ నైట్. ఇద్దరూ చిన్నప్పటి నుండి స్నేహితులు. వెంకట్‌కి రాధ అంటే గౌరవం. రాధకి వెంకట్ అంటే ప్రేమ. ఫిల్మ్ మేకింగ్ లో గ్రాడ్యూషన్ కోసమని వెంకట్ అమెరికా వెళ్లేంత వరకు ఇద్దరూ కలిసే చదువుకున్నారు. వెంకట్ అమెరికా నుండి తిరిగి వచ్చాక రామానాయుడు స్టూడియోలో ఉద్యోగంలో చేరాడు. ఎప్పటికైనా ఒక గొప్ప ఫిల్మ్ మేకర్ అవ్వాలని, మరపు రాని సినీమాలు తియ్యాలని ఆశయం. తెలుగు సినిమా కి ఇప్పటి వరకు రాని నేషనల్ అవార్డ్‌ని, భారతీయ సినిమాకి ఇప్పటి వరకు రాని ఆస్కార్ అవార్డ్‌ని సంపాదించి పెట్టాలని ఆశ. మొదటి సినిమాకి అవసరమైన కథ, స్క్రీన్ ప్లే, ట్రీట్‌మెంట్, షాట్ డివిజన్, ఫ్లోర్ ప్లాన్ తో సహా ఒక చిన్న డెమో వీడియోని కూడా తయారు చేసుకొని ప్రొడ్యూసర్లని కలుస్తూనే ఉన్నాడు. కానీ తన స్టొరీ విన్న ప్రొడ్యూసర్లు ఇప్పటి వరకు తనకి అప్ప్రిషీయెషన్ ఇస్తున్నారేగానీ ఆపర్ట్యునిటి మాత్రం ఇవ్వట్లేదు. తన భాధని కలిసిన ప్రతీ సారి రాధ కి చెప్పుకొనే వాడు వెంకట్. సినిమానే తనకి సర్వస్వమని, మొదటి సినీమా తీసే వరకు పెళ్లి కూడా చేసుకోనని అనేవాడు తనతో.

కానీ ఒక సగటు కొడుక్కి తండ్రిగా వెంకట్ తండ్రి, ఒక సగటు కూతురుకి తండ్రిగా రాధ తండ్రి తమ భాధ్యత తీర్చుకోవాలనుకొవడం వల్ల, ఆరు నెలలుగా జరిగిన గొడవలు, ఏడుపులు, పెడబొబ్బలు, ప్రేమ, గౌవరం, బ్లాక్ మెయిలింగ్, సెంటిమెంటు, మొహమాటం... అన్ని కలిసి ఇష్టం లేకపోయినా చివరకి పెళ్లీ, ఆ తరువాత ఈ ఫస్ట్ నైట్. తనకిప్పుడీ పెళ్లి ఇష్టం లేదని, తన మొదటి సినిమా వరకు ఆగాలని ఉందని, కానీ కాదంటే ఎక్కడ తనని కోల్పోవాల్సి వస్తుందేమోనని ఒప్పుకున్నాననీ, తనని క్షమించాలనీ తన ఆశయం కొరకు అన్ని విధాలా తోడ్పడతాననీ పెల్లయిన వెంటనే రాధ వెంకట్ కి చెప్పాలనుకుంది కానీ చెప్పలేక పోయింది.

సిగ్గు, బిడియం, ఆనందం తో నిండి ఉన్న తన కళ్లని చూస్తూ వెంకట్ తన అందం తన కళ్లలోనే ఉందని, తన అందాన్ని ఎలివేట్ చెయ్యాలంటే 'ద టెర్మినల్ ' లో కాథరిన్ జెట జొన్స్ ని, పెళ్లి పుస్తకం సినిమాలో దివ్య వాణిని చూపించినట్టు కనీసం ఒక్క ఎక్స్ట్రీమ్ క్లోజప్ ఐనా అవసరమని అంటూ అలా కళ్ల వైపే చూడ సాగాడు. ఆ చుపులో ఉంది ప్రేమో కాదో రాధకి అర్థమవలేదు. ఉదయం దాదాపు రెండున్నర అవుతుండగా మెలుకువ వచ్చిన రాధ ఆదమరచి నిద్ర పోతున్న వెంకట్ ని చూసి తన గుండెల పై తల వాల్చి మళ్లీ నిద్రలోకి జారుకుంది.

లగేజీ తో కూడిన టాక్సీ అమీర్ పేట్ లో తను కొత్తగా అద్దెకి తీసుకున్న అపార్ట్‌మెంట్ దగ్గరికి వచ్చి ఆగడంతో వెంకట్ కి మెలకువ వచ్చింది. లైఫ్ లో ఇంత ఇంపార్టెంట్ సీన్ ని ఇలా డైరెక్టు గా స్టార్ట్ చెయ్యకూదడని, లాంగ్ షాట్ తో మొదలు పెట్టి, తరువాత మీడియం, ఆ తరువాత క్లోజప్ షాట్స్ తో ప్రొసీడ్ అవ్వాలని అంటూ, వెనక్కి వెళ్లమని డ్రైవర్ కి చెప్తాడు. ఆ మాట విని డ్రైవర్ విస్తు పోగా రాధ ఆనందంతో పొంగి పోతుంది, తన భర్తకి సినిమా మీద ఉన్న ప్రేమని చూసి.

ఒక చేతి వేలు తెగగా, మరో చేతి వేలు కాలగా మొదటి సారి వంట చేసి రుచి చూసి ఎలా ఉందో చెప్పాలాంటూ వెంకట్ వద్దకి వచ్చిన రాధ చెదిరిన జుట్టు, పెద్ద పెద్ద కళ్లు, చేతిలో గరిటేతో వెంకట్‌కి అమ్మోరు సినిమాలో సౌందర్యలా కనిపించింది, లొ అంగిల్ క్లొజప్ లో. 'సేవ్ యువర్ క్లొజప్స్' అని ఆల్ఫ్రెడ్ హిచ్‌కాక్ చెప్పారని, ఈ సీన్‌కి క్లోజప్ అవసరం లేదు కనక కాస్త వెనక్కి వెల్లి ఓవర్ ద షోల్డర్ మీడియం షాట్ లో నిల్చోమని చెప్పి పనిలోకి జారుకుంటాడు వెంకట్‌. ఇంతకీ వంట ఎలా ఉందో చెప్పలేదని రాధకి కోపం వస్తుంది.

ఎరుపు, నలుపు, పసుపు.... జీన్స్, సల్వార్, చిడిదార్.. ఇలా అరగంటకి పైగా చూసి, మోడల్స్ ఎమీ నచ్చలేదని బయటికి వెల్తుండగా ఊరికే పనీ పాటా లేకుండా తల తినడానికి వస్తారిలాంటి వాల్లంటూ నసుగుతున్న సేల్స్‌మాన్ ని చూసి వెనక్కి వెళ్లిన వెంకట్ కుర్చీ దగ్గరగా లాగి దాని పై నిల్చొని సేల్స్‌మాన్ కళ్లలోకి కళ్లు పెట్టి చూస్తూ నోరు పారేసుకోవద్దనీ వార్నింగ్ ఇచ్చి వస్తాడు. తిరిగి వెళ్తున్న వెంకట్‌కేసి నవ్వుకుంటారు షాపులో వాల్లంతా. కుర్చీ ఎందుకు ఎక్కవల్సి వచ్చిందని రాధ ప్రశ్నిస్తే సదా మామూలుగా 'ఇన్‌ఫీరియర్ ఏంగిల్ - సుపీరియర్ ఏంగిల్ ' అంటూ అర్థం కాని భాషలో ఏదో చెబుతాడు వెంకట్.

డ్రాయింగ్ టేబుల్ మీద ఉన్న వాటర్ బాటిల్ వైపు, దాని వెనకాల పూల కుండీలో ఉన్న మొక్క వైపు ఒక కన్ను తరువాత మరో కన్ను మూస్తూ, తెరుస్తూ చూస్తున్న వెంకట్ ని ఏం చేస్తున్నావని అడిగితే ఫోకల్ పుల్ ప్రాక్టీసు చేస్తున్నానని చెబుతాడు. డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర నిన్నటిలానే కూర్చోమంటాడు, కంటిన్యుటీ అంటాడు. ఎక్కువగా నవ్వితే వద్దంటాడు, క్యారెక్టరైజెషన్ అంటాడు. షాక్ వ్యాల్యూ అంటాడు, రీటేక్ అంటాడు. జానర్ అంటాడు, డిసాల్వ్ అంటాడు. పెళ్లైన ఒక సరదా లేదు, సంతోషం లేదు. సినిమా అంటే ఇష్టం ఉండవచ్చు కానీ ఇది పిచ్చి. ఇష్టం లేకుండా పెళ్లి చేసుకొని ఉండవచ్చు, కానీ ఇది సాడిజం. ఇంక తనవల్ల కాదని, తన బ్యాగు సర్దుకొని పుట్టింటికి బయలుదేరుతుంది రాధ.

ఇంటి నుండి బయటికి వెళ్తుండగా, ఎదురుగా వస్తాడు వెంకట్. కోపంగా రాధ ఇంటికి వెళ్తున్నానని చెప్ప బోతుండగా ఆపమని వారించి ఈ సీన్ కి డైలాగ్ తనే చెప్పాలని, సీన్ నేచర్ కి సింబాలిక్‌గా జుట్టు ఎగిరేట్టుగా గాలి, పచ్చని వాతావరణం అవసరమని అంటూ టేబుల్ ఫ్యాన్ స్విచ్ వేసి, కొన్ని పూల మొక్కలని చుట్టూ అమర్చుతాడు. రాధకి ఇంకా చిరాకెస్తుంది. మాట్లాడకుండా బయటికి వెళ్ళే ప్రయత్నం చేస్తుంది. వెంటనే వెంకట్ తనకి ఎదురుగా వచ్చి బుజాల్ని పట్టుకొని తన కథ నచ్చి ఒక స్టార్ హీరో కథ లో ఎలాంటి మార్పులు లేకుండానే సినిమా చెయ్యడానికి ఒప్పుకున్నాడని, షూటింగ్ ఇంకో నెలలో ప్రారంభమవచ్చని చెప్పి అడ్వాన్సుగా ఇచ్చిన చెక్ ని రాధ చేతిలో పెడతాడు. రాధకి సంతొషమేసినా, తను చెప్పాలనుకున్న విషయాన్ని చెప్పి బయలుదేరలనుకుంటుంది. మళ్లీ తనని మాట్లాడవద్దని వారిస్తూ తనకా పెళ్లి ఇష్టం ఉన్నా, అది సినిమాకి ఎక్కడ ఆటంకం అవుతుందోనని మొదట ఒప్పుకోలేదని, సినిమాని మర్చిపోకూడదని ఇప్పటివరకూ అలా ప్రవర్తించానని, ఇక పై అలా చెయ్యననీ, తనని క్షమించాలని చెబుతాడు. ఈ సారి తన కళ్లలో ఉంది ఖఛ్ఛితంగా ప్రేమే. వెంకట్ తనని గట్టిగా కౌగిలించుకోగా అతని కంట పడకుండా రాధ బ్యాగుని పక్కకి తోస్తుంది, మరింత ప్రేమగా హత్తుకుంటూ. పాత తెలుగు సినిమాలోలా పూల గుత్తి అడ్డు రాగా కథ సుఖాంతమవుతుంది.

Race with the races...

Narration of a fictitious person of age 80 yrs, at the verge of dying, his experiences with races :

My journey with the races started the day I was born, the moment the white dressed species hit on my butts. There were many such species around me in different colors, different shapes and sizes. They all looked strange. The sound, the feel, the movement, everything looked strange. They moved close to me. The moved away from me. They touch my cheeks, they touched my shoulders. I hated their race, the human race. As I was growing up, as I started going to school, my hate on human race slowly started disappearing. I picked a different race up, 'the teachers race'. I hated them. I hated their brutality, I hated the assignments they give, I hated the punishments they gave. I hated the rules they imposed, I hated the rulers they carried. Only thing that I liked about them is that during my course of association with them, they taught me many and many ways of exploring new races, for the joy of hatred. They taught me what my 'nation' is, encouraged to take this race up and I explored the joy in hating the counter parts like Pakistani race. They taught me what my 'continent' is and I explored the joy of hating its counter parts like European race. They taught me what my 'religion' is but told me not to take this race up for hatred. It was like giving the keys to a thief and telling him not to rob.

Parents, they were no less. They together with a whole bunch of family members and relatives not just taught me new races like 'caste' but also accompanied me in enjoying the hatred basing this race on. We looked at the lower caste people and laughed at them with pity. We looked at the higher caste people and laughed at their arrogance. We didn't stop there but together with all these lower and upper caste people, went on and explored a more generalized race 'religion' that we were taught in schools much deeper and enjoyed the hatred much further. We hated one religion for its dictatorship on another religion. We hated one religion for its extremism on the other religion. A bunch of guys sitting in a rule making place represented an entire religion to us, so as a bunch of guys hiding together planning destruction. A best friend of mine who always inspired me to grow big in life was a Muslim, but that didn't matter. Another best friend of mine who loved me the most was a Christian but that didn't matter too. I learned about religion more in news papers and books than from my real life.

As I was teenager, I hated the parents 'race' for being a nag in my ears all the time. Don't think I was narrow minded, I loved some races too, per say the 'female' race. They looked beautiful, they sounded wonderful, they were too good to be hated. But that was only until that was all at a distance. Their possessiveness, their stupidity, ... I figured out as I moved close to them and made no delay in hating their race, the 'female' race. I still love them on the front pages of magazines, though.

Language, a wonderful means. Syllables of every language other than the ones those I know to speak sounded to me like stones in a metal box. I wondered how can there be poets in those languages !! Not just that, as I started working with the native speakers of those languages, I understood that they are good at team politics and hated their race together with the mates in my race. But there was always a need to mingle with them to hate another different race, the managers race. We together forgetting our language barriers, hated the managers race for the commanding they held on us. As I further grew at my work place, we all mingled together to hate people basing on the color based races. The best thing about this is the ease with which we can figure them out. You don't need to know their background, you don't even need to talk to them. Just see their skin color and can figure out their race.

In all these eighty years of my journey with race I only transformed my self from belonging to one race to another, I only changed my genres of races but never left the happiness of being a racist. When I was a teenager, I hated parents race. When I was a father, I hated teenage race. When I was a Telanganate, I hated the Andhra race. When I was a Telugu, together with Andhrates I hated the Tamil race. The transformation was amazing, so as the happiness. But, was that all really happiness ? That's pleasure for sure but I don't know if hatred can bring happiness. I never had time to think about it, even now. Now, at the verge of dying, I'm busy with the imaginations of the pleasure that the new genres of races at the place where my soul is going to move on is going to give me. My journey is going to end, but not that with the races. The journey, to be rhythmic the race with the races is never ending...

I will share the future experiences later, well, if there is internet connectivity there !!

Bye for now.

వజ్రం - My second short story

క్రీస్తుశకం రెండు వేలా పది. భాగ్యనగరం మరో మారు తెలంగాణా ఉధ్యమంతో భగ్గుమంటున్న రోజులు. వేర్పాటు మహాపాపంగా ఒక వైపు, మహాభాగ్యంగా మరో వైపు పరిగణించబడి ఉధ్యమకారులకు ఆందోళన, నాయకులకు అవకాశవాదం మాత్రమే దారిగా ఉధ్యమం జరుగుతున్న రోజులవి. తన సపోర్టు ఏ పక్షం వైపు ఉండాలో అర్థం కాక సతమతమౌతున్నాడు పండితారాధ్యుల వెంకట రాఘవాచారి. క్లుప్తంగా రాఘవాచారి, మరింత క్లుప్తంగా రాఘవ. మొదటి ప్రయత్నంగా తన మూలాల గురించి రీసెర్చు చేయగా గత ఆరు తరాలుగా తన కుటుంబం హైదరాబాదు లోనే నివసిస్తూన్నట్లు తెలుసుకోగలిగాడు. ఆ పై తరాల ఇన్ ఫర్మేషన్ దొరకలేదు. ఇంక ఆ కోణంలో సమయం వ్రుధా చెయ్యడం మాని తను తెలంగాణాకే చెందిన వాడిననని ప్రాధమిక నిర్దారణ కి వచ్చి, తెలంగాణా కే తన సపోర్టు అని నిర్ణయించుకున్నాడు. తన తండ్రి కూడా అదే వాదం వినిపించడంతో ఆ నిర్ణయం మీదే స్ట్రాంగ్ గా ఫిక్స్ ఐపోయాడు. కానీ తన వదిన, అమ్మ, పిన్ని.... ఇలా కొందరు కుటుంబ సభ్యులు కోస్తా, రాయలసీమ ప్రాంతాలకి చెందిన వారై ఉండడం వల్ల తరచూ ఇంట్లో వాతావరణం ఇబ్బందికరంగా తయారవసాగింది. పైగా ఇంట్లో ఈ టాపిక్ వచ్చిన ప్రతి సారీ ఆ ప్రభావం ఎక్కువ కారం రూపంలోనో, తక్కువ ఉప్పు రూపంలోనో ఇంట్లో వంటల మీద పడడం రాఘవకి ఏ మాత్రం రుచించలేదు.

పోనీ జెనరల్ రీజనింగ్ తో వెల్దాం అంటే ఎటు వైపు వాదన వింటే అటు వైపు న్యాయంగా తోచింది. కొందరు ప్రాణాలు కూడా తీసుకుంతున్నారు !! ఇదంతా ఇలా ఉండగా, గత నెల రొజులుగా ఈ అంశం ఆఫీసులో తన పర్ఫార్మెన్స్ మీదకూడా ప్రభావం చూపుతుందని గ్రహించిన రాఘవ పదకొండు మంది సభ్యులున్న కుటుంబాన్ని పోషించే ప్రధాన బాధ్యత తనదే అవటం వల్ల జీవన పోరాటాన్ని మించిన పోరాటం మరేదీ లేదనుకొని, ఈ విషయం పై అప్పడి నుండీ అటు ఆఫీసులో, ఇటు ఇంట్లో మౌనమే తన బెస్టు స్ట్రాటజీ గా ఫాలో అవసాగాడు.

మరుసటి రోజు అర్థరాత్రి కేంధ్ర ప్రభుత్వం తీసుకున్న నిర్ణయం ఆ రోజు నగరం లో పరిస్థితులను ఉద్రిక్తం చేసింది. మూడింట ఒకటో వంతు ప్రాంతాల్లో కర్ఫ్యూ. ఆఫీసులో కూడా టేబుల్లు ఎడం జరుపుకొవడం తోనే ఆగిన గొడవ ఈ రోజు మాటామాటా అనుకునే స్థాయికి చేరింది. పెద్దగా పని మూడ్ ఉన్నట్టు ఎక్కడా కనిపించలేదు. దుగ్గంటి కీ, ప్రసాద్ కుమార్ కీ మధ్య గొడవ మాటా మాటా దాటి చేయి చేయీ చేసుకునే స్థాయికి చేరుకుంది. కొంత ఆసక్తి నీ కొంత చిరాకు నీ కల్గిస్తిన్న ఆ సన్నివేషం నుండి రాఘవ దౄష్టిని మల్లిస్తూ బయట పెద్దగా ఎవో నినాదాలు వినిపించసాగాయి. వెంటనే 'ఆఫీసు మూసేస్తున్నాం, పెద్ద గొడవ ఏదో జరిగేలా ఉంది, తొందరగా ఇంటికి వెల్లి పోండి ' అని ప్యూన్ చెప్పడం తో అండరితో పాటు తను కూడా ఆదరా బాదరాగా బ్యాగు సర్డుకొని తన రెండవ తరం మోటరు బైక్ వద్దకి ఒకటవ తరం హెల్మెట్ తో సహా బయలు దేరాడు.

రువ్వబడుతున్న రాల్ల చప్పుల్లు, పరుగులెడుతున్న పాదాల చప్పుల్లు, హోరెత్తిన గుండె చప్పుల్లు..... వీటి మధ్య టెన్షను గా బైకుని పార్కింగ్ లాట్ నుండి బయటకి తీస్తుండగా తన ఆఫీసు బిల్డింగ్ లోనే గ్రౌండ్ ఫ్లోరు లో కుడి వైపు గా వున్న నట్వర్ లాల్ జివెల్లరీ షాపు అద్దాలు పగిలిన షబ్ధం విని అటు వైపుగా చూసాడు.

'షాపు పేరు నట్వర్ లాల్ కాబట్టి ఓనరు పేరు కూడ నట్వర్ లాలే ఐ ఉంటుంది.

పాపం నట్వర్ లాల్ !!

ఎలా సంపాదించాడో కానీ ఈ రోజు తన ఆస్తి చిల్లర దొంగల పాలైంది.

వీల్లు ఖచ్చితంగా తెలంగాణా వాదులో సమైఖ్యవాదులో మాత్రం అయి ఉండరు . అదును చూసి దోచుకుంటున్న ఏ చిల్లర దొంగలో ఐఉంటారు....'

అలా సాగుతున్న తన ఆలోచలనలకి బ్రేక్ వేస్తూ తనని తాకిన ఒక చూపు తనని భయానికి గురి చేసింది. తన మాటలు విన్నట్ట్లుగా కోపం తో షాపు నుండి బయటకి తన వైపుగా కోపంతో దూసుకొస్తున్నాడు. దగ్గరిగా వచ్చి, తనను ఢీ కొడుతూ, తనని దాటి దూరంగా పరిగెత్తాక తెల్సింది అతనికుంది తన మీద కోపం కాదని, దూరంగా వస్తూ వున్న పోలీసుల మీద భయం అని. చుట్టూ ఉన్న ఉద్రిక్థత ని గమణించి ఆలొచనలన్నీ కట్టి పెట్టి బైకు స్టార్టు చేసి రయ్య్ మని ఇంటికి బయలు దేరాడు.

శుద్దమైన బ్రాహ్మణ కుటుంబం. మాంసం కాదు కదా, పచ్చి ఉల్లి కూడా ముట్టరు. సూర్య నమస్కారం, ఉపవాసాలు, వ్రతాలు, మడి లాంటి ఆచారాలు ఇంకా తు.చా. తప్పకుండా పాటిస్తారు. తరాలుగా పొడవు తగ్గుతూ వచ్చినా, పిలక మాత్రం పోలేదు. ప్రతి రోజూ గీత చడవడం, ఏ రొజూ నీతి నియమాల గీత దాటక పోవడం అలవాటుగా వస్తున్న కుటుంబం. తాత రిటైర్డు పూజారి. నాన్న రిటైర్డు పూజారి కం లాయరు. అన్న పూజరి, వదిన టీచరు. తను స్టేటు బ్యాంక్ ఆఫ్ హైదరాబాద్ లో అసిస్టెంటు మేనేజరు. తను, అన్నయ్య, నాన్న, తాతయ్య, ఆడ వాల్లు, పిల్లలు అంతా కలిపి పదకొండు మండి సభ్యుల ఉమ్మడి కుటుంబం. తరాలు గా వచ్చిన సొంత ఇల్లు ఉన్నా, నలుగురి ఆదాయం ఉన్నా సంఖ్య ఎక్కువ అవడం వల్ల సాధారణ ఎబో మిడిల్ క్లాసు కష్టాలు ఈ కుటుంబానికీ ఉన్నాయి.

ఇంటికి చేరుకునే సరికి మధ్యాహ్నం ఒకటి అవడం వల్ల ఇంట్లో అందరి తో పాటే తను కూడా భోజనం చేద్దామని రాఘవ ఆఫీసుకి తీసుకెల్లిన టిఫిన్ బాక్సు కోసం బ్యాగులో చెయ్యి పెడితే చేతి వేల్లకి టిఫిన్ బాక్సుకు బదులు మరేదో బాక్సు తగిలింది. బయటికి తీసి చూస్తే' నట్వర్ లాల్ జువెల్లరీస్ ' లేబుల్ తో ఒక అందమైన బాక్సు. బాక్సు ఓపెన్ చేసి చూస్తే నమ్మశక్యం కాని విధంగా జిగేలు మంటూ మెరిసే అందమైన డైమండ్ నెక్లేస్.... !! ఒక సారి రివైండ్ చేసి ఆలోచిస్తే నగల షాపు నుండి బయటకి పారిపోతున్న వ్యక్తి తననని ఢీ కొట్టినప్పుడు ఈ బాక్సు తన బ్యాగులో పడి ఉంటుందని చూ చాయగా అర్థమైంది. చడీ, చప్పుడు చెయ్యకుండా ఆ బాక్సు ని అలాగే తన బ్యాగులో పెట్టి భోజనానికి ఉపక్రమించాడు.

భోజనం అయ్యాక పేపర్ చదవడానికి, టీ.వీ. చూడడానికి ప్రయత్నించాడు గానీ ఎందుకో ఆ నెక్లేసు విషయం తెలిసినప్పడి నుండీ తన మనసు మనసులో లేక పోవడం వల్ల ఏ పనే రెండు నిమిషాలకి పైబడి చేయలేక పోయాడు. ఏదో ఆలొచన. సాయంత్రం ఆరు అవుతుండగా పిల్లలతో సహా అందరినీ హాలు లోకి రమ్మని పిలిచాడు. విషయమేంటా అని ఆలొచిస్తూ ఆత్రుత గా ఎదురు చూస్తున్న వారి ముందు బ్యాగులోంచి బాక్సునీ, బాక్సు నుండి నెక్లేసునీ తీసి టేబుల్ పై ఉంచాడు.

భయం, ఆశ్చర్యం, ఎక్సైట్మెంట్... వీటన్నింటినీ సామంతులుగా నిశబ్ధం కొన్ని క్షణాలు గదిలో రాజ్యమేలింది. తిరుగులేని శత్రుదేశపు రాజులా నిశబ్డాన్ని పటా పంచలు చెస్తూ రాఘువ మాట్లాడ సాగాడు.

"మా ఆఫీసు బిల్డింగ్ లోనే ఉన్న జివెల్లరీ షాపు మీద ఇవ్వాల దోపిడి జరిగింది.
ఒక దొంగ అనుకొకుండా ఈ నెక్లేసు నా బ్యాగులో వేసి వెల్లాడు.

దీని విలువ దాదాపు రెండు లక్షల వరకు ఉండవచ్చు.

పరుల సొమ్ము పాము వంటిది అంటారు,
బాగా అలోచించినతరువాత, నేను ఈ నెక్లేసుని రేపు షాపు ఓనర్ కి ఇద్దాం అని అనుకుంటున్నాను.

మీ అభిప్రాయం తెలుసుకుందామని మిమ్మల్ని ఇక్కడికి పిలిచాను...."

ముగించాడు రాఘవ.

"రెండు కాదు, నాలుగు లక్షల పై మాటే ఉంటుంది దాని ధర...."

అంది రాఘవ భార్య రుక్మిణి, కొన్నా కొనకున్నా మార్కెట్ లో ఉండే ప్రతీ చీర, ప్రతీ నగా రేటు అప్ టూ డేట్ గా తెలిసుకునే టిపికల్ తెలుగు గ్రుహిణిని తలపిస్తూ.

"ఎంతైనా ఉండనీ, ఆ నగ మనకనవసరం,
వేరొకడి సొమ్ము మనకవసరం లేదు"

అన్నాడు రాఘవ నాన్న షేషాచలం, ఒకే మాటని రెండు సార్లు వేరు వేరు వ్యాఖ్యాల్లొ చెబుతూ.

"అవునవును, నాన్న మాటే నా మాట కూడా...."

వంత పలికాదు రఘుపతి, రాఘవ అన్న.

"మీ మాటెవిటి వదినా ?"

"మీ అందరి మాటే నా మాట...."

"ఐతే అండరూ అదే మాటమీదే ఉన్నట్టా ?"

అవుననే చెప్పారు అందరు.

"సరే, రేపు నేను, అన్నయ్యా కలిసి వెల్లి షాపు ఓనరుకి ఇచ్చి వస్తాం...."

చెప్పి నగని మల్లీ బక్సులోకి సర్ది అలమారా రెండవ ఖానాలో పెట్టాడు రాఘవ, పిలిచిన పని అయ్యిందన్నట్లు...

రాత్రి భోజనాలయ్యాయి. ఎవరికీ సరిగ్గా తిండి సహించినట్లనిపించలేదు. వండిన వంట సగానికి పైగా అలానే మిగిలి పోయింది. సమయం పదీ, పదింబావు అవుతుండగా అందరూ నిద్రకి ఉపక్రమించారు తమ తమ గదుల్లో.

పన్నెండు కావస్తుంది. రుఖ్మినికి ఎంతకీ నిద్ర పట్టడం లేదు. రాఘవ, పిల్లలూ ఘాఢ నిద్రలో వున్నారని గమణించిన రుఖ్మిని మెల్లిగా లేచి తన బెడ్ రూం నుండి హాలులోకి వచ్చింది.

మెల్లిగా అలమారా తలుపులు తెరిచి డెస్కు ని బయటకి లాగి నెక్లేసు ని బయటికి తీసి చెతి వెల్లతో ప్రెమగా తడిమింది....

"ఎంతందంగా ఉందో !! ఇదే గనక వేసుకుంటే ఎక్కడికి వెల్లినా అందరి కల్లూ నామీదే ఉంటాయ్....
అమ్మితే వడ్డానం, కమ్మలూ, పట్టీలు.... ఒకటేమిటి, ఎన్నైనా కొనుక్కోవచ్చు !!"

అలా కొంత సేపు సాగిన అలొచనలని నగ తో పాటూ కట్టి పెట్టి, లోన పెట్టి చడీ చప్పుడూ లేకుందా వెనక్కి వెల్లింది.

తను అటు అలా వెల్లగానే ఇటు నుండి రఘుపతి కొడుకు రమేష్ వచ్చి... మల్లీ నెక్లేస్ ని బయతికి తీసి, చెత్తో పట్టుకొని

"దీన్నే గనక అమ్మితే నా ఇంజనీరింగ్ సీట్ కోసం ఎంట్రెన్స్ అని కష్టాలు పడాల్సిన అవసరమే లేదు !!
ది బెస్ట్ కాలేజీ లో సీటు కొనొచ్చు.....'

కానీ ఏం చేస్తాం అన్నట్టుగా నిరాశగా నెక్లేస్ బాక్సుని లోన పెట్టి తన గదిలోకి వెళ్ళాడు.


మరో వైపుగా అప్పుడే అలమారా దగ్గరికి వచ్చిన రఘుపతి మల్లీ నెక్లేస్ ని బయటకి తీసి

"కూతురు పెళ్ళి కట్నం దాదాపు సగం వస్తుంది, దీన్ని వెనక్కి ఇవ్వడం అవసరమా ?

వాడు మాత్రం నిజాయితీగా సంపాదించి ఉంటాడా ??"

అని మరో రెండు ప్రశ్నలు తనకి తానే మనసులో వేసుకొని లాభం లేదన్నట్టుగా వెనక్కి తిరిగి వెల్లాడు.

"ఈ పాత బైక్ తో చస్తున్నా, కొత్త్త బైక్ ఒకటి కొనుక్కోవచు, బైక్ ఏంటి కారే కొనుక్కొవచు !!"

"కాశీ, రామేశ్వరం, ప్రయాగ... అన్ని తీర్థాలు తిరిగి రావొచ్చు"

"కంటి ఆపరేషను, పంటి ఆపరేషను, వాట్ నాట్ ??"


"భూతద్దం, ఎలెక్ట్రిక్ కారు, స్కేటింగ్ బూట్లు, ...."

పండు ముసలి వాల్ల నుండి స్కూలు పిల్లల వరకూ ప్రతి ఒక్కరికీ నగ తమతోనే ఉంచుకోవలని ఉంది. రూపాలు వేరైనా ఉప్పెనలా ఎగసిపడుతున్న తీరని కోరికల్ని ఆదర్షాలు ఎప్పడికప్పుడు తుడిచి వేస్తున్నా అలుపెరుగని కోరికలకీ, అవసరమా అనిపించే ఆదర్షాలకీ మధ్య ఘర్షణ మనసు అంతరంగాల్లో అలా సాగుతోనే వుంది.

ఉదయం నిద్రలేచిన పిదప పిల్లలు స్కూలుకి రెడీ అయ్యేపనిలో, ఆఫీసుకి వెల్లే వారు ఆఫీసుకీ రేడీ అయ్యేపనిలో, ఇంట్లో ఉండే వారు వంట పనిలో బిజీ అయ్యారు. బయట మెల్లిగా జై తెలంగాణా నినాదాలు అప్పుడప్పుడే మొదలవ సాగాయి.

ఏనమిదిన్నర కావొస్తుంది. పదకొండు జతల కల్లూ నిరాశగా చుస్తుండగా, రాత్రి నుండీ ఆగకుండా సాగిన కోరికెలకు, ఆషతో వాలిన కంటి చూపులకు, చేతి స్పర్షలకూ, ముద్దులకూ విసిగిపొయిందా అన్నట్టుగా తన జిగేలుని కొద్దిగా కోల్పోయి అలమారాలో పడి ఉన్న నెక్లేసుని తీసుకుని రఘుపతీ, రాఘవా తమ పాత మోటరు బైకు మీద జువెల్లరీ షాపుకి బయల్దేరారు.

గణపతిం భజే !! - My first written short story...

Telugu version (there is an english version at the end) :

అది ఒక కోటి ఇరవై తొమ్మిది లక్షల డెబ్బయ్ ఎనిమిది వేల నూటాఎనభై తొమ్మిదో వినాయక చవితి. ఆ సంఖ్య అప్పటికి గుర్తించబడ్డ అతి పెద్ద ప్రధాన సంఖ్య (లార్జెస్ట్ నోన్ ప్రైం నంబర్). చదువుల్లో ఘణాపాటి ఐన గణపతి కి అది ఎంతో స్పెషల్ గా తోచింది. ఫ్రెండ్స్ అందరిని పిలిచి ఈ స్పెషల్ బర్త్ డే ని చాలా స్పెషల్ గా సెలబ్రేట్ చేసుకోవాలనుకున్నాడు. కానీ ఆ ఫ్రెండ్స్ కి ఇదే రోజు ఇంద్రలోకం లో జరుగుతున్న తిలోత్తమ – 70921 డెబ్యూ డాన్స్ షో మరింత స్పెషల్ గా అనిపించడం తో ఎస్ ఎం ఎస్ లు, ఈ మెయిల్స్ తో వినాయకుణ్ణి సరి పెట్టి డాన్స్ షో కి చిత్తగించారు. ఈ విషయం తనని చాలా అసహనం, అశాంతి, ఆవేషం లాంటి రక రకాల ఎమోషన్స్ కి గురి చెసింది.

రెండవ తరం కింగ్ జార్జ్ ని కింగ్ జార్జ్ II అంటే ఇది ఇప్పటి తిలోత్తమ పేరు.

తనని పట్టించుకోని ఈ లోకం నుండి తనకు దేవుడి హోదాలో రెస్పెక్ట్ లబించే భూలోకం వెళ్తే ఎలావుంటుంది ? అదీ కాక ఎప్పటి నుండో భక్తుల కోరికలని ప్రత్యక్షంగా విని తీర్చాలని ఒక సరదా వుండేది. ఇంకేం, రెండు విధాలా మంచి అలోచన లా తోచడం తో మారు మాట ఆలోచించకుండా భూలోకం లోని విశాఖపట్నం సివార్లలో వున్న తన గుడి ఒక దానికి బయల్దేరాడు. ఈ విషయం ఎవ్వరికి చెప్పలేదు. చివరికి తన వాహనం ఎలుక కి కూడా. ఏలుకకి చెబితే రైడ్ ఇస్తా అంటుంది, అలా వెళ్తే విశాఖపట్నం చేరుకునే సరికి నెక్స్ట్ బర్త్ డే వస్తుంది!!

ఉదయం ఎనిమిది, ఎనిమిదిన్నర ఆవుతుంది. బయట డి విటమిన్ ఎండ కొడుతోంది. పండగ కారణంగా గుడి చాలా శుభ్రంగా వుంది. బయట చల్లటి గాలి వీస్తుందిగానీ అది గుడి లోపలికి వచ్చి, తన మంటపానికి చేరుకునే సరికి వుక్కపోత గా మారింది. ఇంత ఖర్చు పెట్టి కట్టారు గుడి, లోపల ఒక్క ఫ్యాన్ పెట్టించొచ్చు గా అని మనసులో అనుకున్నాడు గణపతి. బయట పక్షుల కీచు కీచు షబ్దానికి లోపల పిల్లల కేరింతలు జోడీ అవడంతో వచ్చిన షబ్దం ఎంతో అహ్లాదంగా వుంది. బాలక్రిష్ణ దో చిరంజీవి దో సరిగ్గా తెలియదు గాని ఎక్కడో దూరంగా ఏదో ఇంగ్లిష్ పాటని కాపీ కొట్టి చేసిన ఒక తెలుగు మాస్ సినిమా పాట ఒకటి వినిపిస్తుంది. ఇన్ని షబ్ధాల మధ్యా గుక్క తిప్పుకోకుండా పూజారి చదువుతున్న మంత్రాలు ఎంతో ముచ్చటగా వున్నాయి. తను పలుకుతున్న పదాల్లో దాదాపు సగం పదాలు ఒరిజనల్ సంస్ఖ్రుతం పదాల కి కిలొ మీటరు దూరం లో వుండడం వల్ల వాటి భావం అర్థం అవట్లేదు గాని మంత్ర ఉఛ్ఛారణ లో రిథం మాత్రం విన సొంపుగా వుంది. మాటి మాటికి మీద పడుతున్న అక్షింతలు, తులసి తీర్థం కాస్త విసుగు పుట్టిస్తున్నా భక్తులు పెద్ద సంఖ్యలో రావడం, మొక్కుకోవడం,కానుకలు ఇవ్వడం, వెళ్ళడం వగైరా తతంగం ఎంతో ఆనందంగా, ఈగో సటిస్పైంగ్ గా తోచింది.

ఇక వచ్చిన పని మొదలెడుదాం అనుకుంటుండగానే ఒక యువ భక్తుడు గంట కొట్టి మరీ తన కోరికని చెప్ప సాగాడు.

'స్వామీ, గత తొమ్మిది రోజులుగా క్రమం తప్పకుండా ఇదే టైం కి గుడికి వస్తున్నా...
మొన్నీమధ్యే పూర్తైన ఫైనల్ ఇయర్ పరీక్షల్లో అన్ని సబ్జెక్ట్లూ బాగా రాశా గానీ ఒక్క కెమిస్ట్రీ మాత్రం పోయేలా వుంది....

నువ్వు ఆ ఒక్క సబ్జెక్ట్ పాస్ అయ్యేలా చేస్తే చాలు, ఈ జీవితంలో ఇంకేమీ అడగను....

నా తప్పు కూడా ఏం లేదు స్వామీ...
వరసగా నైటౌట్లు చెయ్యడం వల్ల పరీక్ష ముందు రోజు 103 జ్వరం వచ్చింది. ఆందుకే బాగా రాయలేక పోయా.....!!'

ఇదీ ఆ యువ భక్తుడి కోరిక అతడి మాటల్లోనే.

విన్న వెంటనే గణపతి తన లాప్ టాప్ బూట్ చేసి డేటాబేస్ అర్కైవ్ నుండి ఆ భక్తుడి రికార్డు తిరగేసాడు. అతను చెప్పినట్టే ఇదే కోరిక కోరుతూ 9 రోజులుగా క్రమం తప్పకుండా గుడికి వస్తున్నాడు. పరీక్ష కూడా అనుకున్నట్టుగానే 3 మార్కుల తో పోయేలా వుంది. జ్వరం 103 కాదు, జస్ట్ మైల్దు ఫీవరు. ఈ ఒక్క విషయం తప్పించి మిగతా అంతా చెప్పింది చెప్పినట్టు గానే వుంది. నిజయితీ గా వున్నాడు, తొమ్మిది రోజులు గా తిరుగుతున్నాడు, పైగా కలపాల్సింది ఒక్క మూడు మార్కులే. కాబట్టి ఈ కొరికని సుబ్బరంగా తీర్చొచ్చు అనుకొని దానికి సంభందించిన సాఫ్ట్ వేర్ ని లాంచ్ చేసాడు. లేటెస్టు అప్ గ్రేడ్ చేసినప్పడి నుండి విండోస్ విస్టా లాగా బాగా స్లో అయ్యింది అప్ప్లికేషన్.

కావాల్సిన డేటా ఎంటెర్ చేసి సబ్మిట్ బటన్ నొక్క బోతుండగా 'స్వామీ, స్వామీ....' అంటూ ఆత్రుత గా మళ్ళీ ఏదో చెప్ప సాగాడు భక్తుడు.

'స్వామీ, పరీక్షలు ఇప్పుడు కాక పోతే మళ్ళీ రాసుకోవచ్చు,
కానీ ఫ్రేమ అలా కాదు.ఒక్క సారి పోతే మళ్ళీ రాదు.

ఆదిగో,
ఆ మెరుపు డ్రెస్సు లో మెరుపు తీగలా వున్న ఆ అమ్మాయి పై తొలి ప్రేమలో పడ్డా.

దేవుడివి, నీకు అబద్దం చెబుతానా ?

ఏది ఏమైనా, నువ్వు నా ప్రేమని సక్సెస్స్ చెయ్యాలి. జీవితంలో ఇంకేమీ అడగను,
ప్లీ.....జ్'.

ఇదీ.... మళ్ళీ అతని మాటల్లోనే అతను పెట్టిన చేంజ్ రిక్వెస్టు.

అదేదో సినిమాలో చెప్పినట్టు మైండు బ్లాక్ అయ్యి దిమ్మ తిరిగింది గణపతికి. "జీవితం లో ఇంకేమీ అడగను" అని రెండు నిమిషాలైనా అవకముందే మళ్ళీ అదే మాటను వాడి మరో కోరికని విన్నవించుకోవడం ఈ మైండ్ బ్లాకింగ్ కి సగం కారణం ఐతే 9 రోజులుగా క్రమం తప్పకుండా ఒక దీక్ష లా ఏ కోరిక కోసమైతే ఇంత కష్ట పడ్డాడో, రెండు నిమిషాల్లో అదే కోరికని మార్చడం మరో సగం కారణం.

నా మైండ్ బ్లాక్ సంగతి అలా వుంచి వీడి మైండ్ బ్లాక్ చేసిన ఆ అమ్మాయ్ ఎవరా అని గణపతి అటు వైపు తిరిగి ఆ అమ్మాయిని చూసాక ఎందుకో అతడు మాట మర్చడం పెద్ద అశ్చర్యంగా అనిపించలేదు. చాలా చక్కగా, అందంగా వున్న ఆ అమ్మాయ్ ని చూడగానే తిలోత్తమ 70921 డాన్స్ షో జరిగే చోటుకి పక్కనే వున్న ఏదైనా ఆడిటోరియం లో వెంటనే ఈ అమ్మాయ్ తో డాన్స్ షో ఏర్పాటు చేస్తే బావుండు అనిపించింది. కానీ తను దేవుడు కాబట్టీ, అలా అలోచించకూడదు కాబట్టీ, తను వచ్చిన పని వేరు కాబట్టీ భక్తుడి కోరిక పని గురించి ఆలోచించడం మొదలు పెట్టాడు.

తొమ్మిది రోజులు కష్ట పడ్డది దేనికో ఆ విషయం కూడా పక్కన పెట్టి ఈ కోరిక కోరుకున్నాడు అంటే అందులో కాస్త ఇంటెన్సిటి కనిపించింది. అందునా ఇదే ఈ రోజు బొణీ కూడా. సరే, ఈ కోరికనే తీరుద్దాం అని సాఫ్ట్ వేర్ లో అందుకు తగ్గట్టుగా రిక్వెస్టు సబ్మిట్ చేసాడు. 'రిక్వెస్ట్ కెన్ నాట్ బీ ప్రొసేస్సెడ్ డ్యు టు ఎ డేడ్ లాక్ !!' అని ఎర్రర్ మెసెజ్ వచ్చింది. డీటైల్స్ చూస్తే ఆ అమ్మాయ్ కి అల్రేడీ పెళ్ళయ్యిందని, కట్నం వగైరా గొడవల వల్ల మొన్నీ మధ్యే డైవర్స్ కూడా తీసుకుందని, ఇప్పుడు తల్లిదంద్రుల తోనే ఉంటూ వారి భాద్యతని తనే తీసుకొని మరో 5 సంవత్సరాల వరకూ కెరిర్ తప్ప ఇంకే విషయం మీద మనసు మళ్ళించొద్దని నిర్ణయించుకుందని, చూడడానికి చిన్న పిల్లలా ఉన్నా ఆ యంగ్ భక్తుడికన్నా వయసులో 5 ఏళ్ళు పెద్దదని రాసి వుంది. దేవుడికే ఓరి దేవుడా అనిపించిన ఆ మొత్తం సంగతిని జీర్ణించుకోలేక పోయిన గణపతి వాతాపి జీర్ణం అంటూ ఇక లంచ్ బ్రేక్ కి చిత్తగించాడు.

.................................
.................................
.................................

ఒక బక్క చిక్కిన రైతు భక్తుడు... అలా దూరంగా తన వైపే వస్తూ కనిపించాడు. ఫ్రపంచంలో వున్న దుఃఖం మొత్తానికి బ్రాండ్ అంబాసిడర్ లా వున్నాడు. నేలే నా తల్లి, వ్యవసాయమే నాకు తెలిసిన విధ్య అనుకునే లక్షలాది అమాయక రైతులకి ప్రతిరూపం తను. వస్తుందో రాదో తెలియని రాబడి మీద అవసరంతో, పడతాయొ లేదో తెలియని వర్షాల మీద నమ్మకం తో దగా పడ్డ మరో రైతు ఆ భక్తుడు. "నాలుగేళ్ళ క్రితం కాలం బాగా ఐనప్పుదు క్వింటాల్ బియ్యం గుడి కి దానం చేసిన ఈ రైతుకి ఇప్పుడు వేసుకోవడానికి చక్కటి బట్ట కాదు కదా, తినడానికి తిండి కూడా లేదు. ఐతే అతివృష్ఠి, కాకుంటే అనావృష్ఠి అవడం వల్ల నాలుగేళ్ళలో నాలుగు లక్షలు అప్పు మిగిలింది ..." ఇంక చదవలేక అప్ప్లికేషన్ విండో క్లోజ్ చేసి ఎదురుగా నిల్చున్న రైతు భక్తున్ని చూడ సాగాడు గణపతి.

కోరిక ప్రత్యేకంగా చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. వానలు సమయానికి కురవాలనో, చేను కి పట్టిన తెగులు పోవాలనో తప్ప ఇంక వేరే కోరిక ఏం వుంటుంది ??

'పంపు సెట్టు కాలి పోయింది....
చేనుకు ఎర్ర తెగులు పట్టుకుంది.

మొత్తం 4 వేలు ఐతే ఈ సారికి పని జరుగుద్ది.
అప్పు పుట్టేలా చూడు సామీ...'

ఇదీ కోరిక.

బక్క రైతు కి అప్పు పుట్టించడం దేవుడి తరం కూడా కాదు. ఆ విషయం ఎంతో ప్రస్పుటంగా తెలిసిన గణపతి మరేదైనా మార్గం వుందా అని ఆలోచించసాగాడు. ఒక బంగారం లాంటి ఆలోచన తట్టింది. లాంటి కాదు, బంగారు ఆలోచనే. నా విగ్రహనికి వున్న ఏదో ఒక బంగారు అభరణాన్ని అతడికిచ్చేస్తే ? ఐడియా బాగానే వుంది. లెఫ్ట్ హ్యండు రింగు ఫింగురు కి ఇప్పటికే మూడు ఉంగరాలు ఉన్నాయ్. ఆది చాలదన్నట్టు ఊరి ప్రెసిడెంట్ అల్లుడు, లోకల్ అగ్రికల్చర్ ఆఫీసరూ ఐన రంజిత్ కుమార్ ఇందాకే మరో ఉంగరన్ని ఫొటో కి ఫోజ్ ఇస్తూ మరీ తొడిగాడు.

ఫైగా ఈ రంజిత్ కుమార్ సంపాదించే ఇల్లీగల్ ఆస్థుల్లో ఈ రైతులదే సింహ భాగం. ఈ ఉంగరన్నే రైతు భక్తుడికి ఇస్తే? ఆలోచన బాగానే అనిపించింది. ఇంకా ఆలస్యం చెయ్యకుండా ఆ పనిలో పడ్డాడు గణపతి.

తన జేబు లోకి బంగారు ఉంగరం వచ్చిన విషయం ఇంకా ఆ రైతుకి తెలిసినట్టు లేదు. కానీ ఇక్కడికి వచ్చి కోరిక చెప్పుకోవడం వల్ల ఎదో ఆశ మాత్రం కలిగినట్టు ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తుంది అతని కళ్ళలో. హుండీలో వేద్దాం అని రూపాయి కోసం జేబు లో చెయ్యి పెడితే ఉంగరం చేతికి తట్టింది. తీసి చూసి, అది జేబు లోకి ఎలా వచ్చిందో అర్థం అవక ఆలోచించసాగాడు బక్క రైతు.

'కొంప దీసి ఏ పూజారికి ఇవ్వడమో లేక హుండీ లో వెయ్యడమో చెయ్యకు, అది నీది, తీసుకొని వెళ్ళు.....' అని మనసు లో అనుకున్నాడు గణపతి. కానీ ఏం చెయ్యాలో పాలు పోని రైతు ఉంగరాన్ని అలాగే చేతిలో పట్టుకొని ఆలోచిస్తుంటే ఆ విషయం గమనించిన ఆలయ ఇంఛార్జ్ మల్లేష్ దగ్గరగా వచ్చి అది దేవుడికి సంభంధించిన ఉంగరమే అని నిర్ధారణకి వచ్చాక, ఇద్దరు ముగ్గురు పని వాళ్ళని కూడగట్టుకొని వచ్చి ఉంగరాన్ని లాక్కొని రైతు చెప్పేది ఎమీ పట్టించుకోకుండానే థర్ద్ క్లాసు మాటలతో రక్తం వచ్చేలా కొట్టడం ప్రారంభించారు.

పాపం, గణపతి కి ఏం చెయ్యాలో పాలు పోలేదు. పరిస్థితి ఇలా మారుతుందని తాను అస్సలు ఊహించలేదు. ఒక రకంగా దెబ్బలకి తానే కారణం కాబట్టి సినిమాల్లో చూపించినట్టు భక్తుల దెబ్బలు తాను తినే సెట్టింగ్ చెయ్యాలన్నా కొంత సమయం కావాలి మరి.

బండ రాళ్ళకి కూడా కన్నీరు తెప్పించే ఈ సంఘటన కి దేవుడైన తనకి కన్నీరు రావడం పెద్ద అశ్చర్యం ఎమీ అనిపించలేదు.

ఆంతలొ పూజారి కల్పించుకొని, 'ఇది గుడి. ఇక్కడ హింస ధర్మం కాదు. పోలీసులకి చెబితే వాల్లే చుసుకుంటారు' అని చెప్పడంతో శాంతించిన మల్లేషం పని వాల్లను ఆపమని వారించి, అవకాశం మల్లీ రాదన్నట్టుగా మరో రెందు థిర్ద్ క్లాసు బూతులు తిట్టి పోలీసులకి ఫొన్ చెయ్యడానికి వెళ్ళాడు. తను కేవలం ప్రెక్షకుడి లా చుస్తుండాల్సి రావడం గనపతి కి ఏ మాత్రం నచ్చలేదు. ఎంట్రెన్సు దగ్గర కన్స్త్ర్ర్క్షన్ జరుగుతున్న చోట పై నుండి రెండు ఇటుకలు కింద పడేలా చేసి మల్లేషం తల బద్దలు కొట్టాలి అని ఒక క్షణం అనుకున్నా తను దేవుడు అనే విషయం గుర్తుకి వచ్చి ఆగి పోయాడు.

ఓక్కొ సారి దేవుడిగా వుండడం కూడా భాధగానే వుంటుంది !!

ఈ రెండు విఫల యత్నాల తరువాత ఇంక లాభం లేదనుకొని తన లోకానికి ప్రయాణమవుదామని లాప్ టాప్ షట్ డౌన్ చెయ్య సాగాడు. కానీ ఒక్క భక్తుడి కోరిక కూడా పూర్తి చెయ్యకుండా వెనక్కి వెల్లడం సిగ్గు చేటు గా తోచింది. సాయంత్రం నాలుగు అవడం తో భక్తులు ఎవ్వరూ లేరు. గుడి మూసేసే పనిలో వున్నాడు పూజారి. దాదాపు 20 సంవత్సరాలుగా తన సేవ చేస్తున్నాడు. మాటికి మాటికీ కుంకుమ, అక్షింతలు జల్లి ఇరిటేట్ చెస్తున్నా రిథమిక్ గా మంత్రాలు చదివి రంజింప చేస్తున్నాడు. ఇంక ఆ రైతు విషయం లో కూడా తన మనసుని చదివినట్టుగా ప్రవర్తించాడు. భక్తే తప్ప కోరికలు లేని మనిషి. ఈ పూజారికే ఎందుకు సహాయం చెయ్యకూడదు ? అలా ఆలోచించిన గణపతి పూజారిని ఇంటి వరకూ ఫాలో అవ్వసాగాడు.

వెతకాల్సిన అవసరమే లేకుండా కుప్పలు తెప్పలు గా తీరని కొరికలు పడి వున్నాయ్ పూజారి ఇంట్లో. పిల్లవాడికి లేటెస్ట్ మోడల్ గేర్ల సైకిలు కావాలని కోరిక. కూతురుకి డొనేషన్ పెట్టి మెడిసిన్ చదవాలని కొరిక. భార్యకి పట్టు చీర నుంది కొత్త బంగ్లా వరకు రక రకాల కోరికలు!!

కుదిరినన్ని కోరికెల్ని తీర్చి తన ఆకలి తీర్చుకుందాం అనుకున్నాడు వినాయకుడు. మల్లీ లాప్ టాప్ బూట్ చేసి అప్ప్లికేషన్ని ఓపెన్ చేస్తుండగా పూజారికి, పూజరి భార్యకి మధ్య సంభాషణ ఇలా వినిపించింది.

"ఈ రోజు కలెక్షన్ ఎంత ?"

"పండగ కదా... బాగానే ముట్టింది. ఒక వెయ్యి దాకా వుండొచ్చు,
నేను హుండీ తెరవడం కొద్దిగా అలస్యం అయ్యి వుంటే మల్లెషం చూసి వుండెవాడు!!"

"వాడేదో సంసారి ఐనట్టు... గుడి భూముల కబ్జాలో వాడికి కూడా వాటా వుందిగా... వాటితొ పొలిస్తే ఇదేం పెద్ద విషయమే కాదు.
ఐనా మీరు కాస్త జాగ్రత్తగా వుంటే మంచిది"

అలా సాగిన ఆ సంభాషణకి బాధపడాలో, కోపపడాలో, నవ్వాలో ఎమీ అర్థం అవలేదు గణపతికి. వెంటనే పూజారికి సంభందించిన రికార్డు ఓపెన్ చేసి ఫ్లాష్ బ్యాక్ బటన్ నొక్కి చూస్తే తన వంశమె గత మూడు తరాలుగా గుడికి పూజారులుగా వున్నట్టు, తను పూజారి గా అపాయింట్ అయ్యే సమయానికి తమ కుటుంబం కటిక పేదరికంలో వున్నట్టు, మొదట్లొ సిన్సియర్ గానే వున్నట్టు, కమిటీ వాల్ల అక్రమాలని ఒకటి రెండు సార్లు ఎదురించినట్టు, కానీ పోను పోనూ ఇలా మారినట్టూ రాసి వుంది.

ఆటో రిక్షా నడిపే వాడి కన్నా తక్కువ రాబడి వుంటే తను మాత్రం ఏం చెస్తాడు !!

తన ఆవేశాన్ని మూడోసారి అనిచి వేసుకున్న గణపతి ఈ భజాయింపు తట్టుకోలేక వెంటనే తిరుగు ప్రయాణం అయ్యాడు.



English version :

Lord Ganesha's 12978189 th birthday it is. Thats the largest known prime number of that time. As someone who is good at studies, Ganesha wants to celebrate this 'special' birthday a special way and invites all of his friends. But Thilothama-2312's debut dance show looks more special to them and they bunk Ganesha's party by wishing him through SMSs and emails.

If second generation King George has to be called King George - II, 2312 is this Thilottama's number.

Angry and bored Ganesha thinks of traveling to earth, where he is given more respect and value. He also had a desire to visit a temple on the earth and to hear and fulfill the wishes of devotees. So as it looks like a better idea for both the reasons, makes no delay and starts to a temple in Vishakapatnam without even informing his vehicle, the rat. If he tells about it to the rat, it offers a ride and that will be his next birthday by the time he reaches earth !!

Its around 8 in the morning. The vitamin D sunlight isn't yet gone outside. There is a very pleasant cold breeze outside but by the time its reaching his room in the temple, its getting a lot hotter. They spend a lot of money in building and maintaining the temple but why don't they buy and fix at least a fan inside my room ? Birds sound outside mixed with the screaming of children inside seems very pleasant. From far behind, there he can also listen to a mass masala Telugu song which was a copy of some English album. Among all this noise, the rhythm in poojari's chantings appears very pleasant. As half of the words are more than a kilo meter far away from original Sanskrit words he couldn't figure out the meaning but enjoys the sound.

Disturbing him with a huge bell sound, one young devotee expresses his wish and asks him to pass him in his Chemistry exam that he wrote recently. He claims he has been regular to the temple for last 9 days and that that's the only wish that he had for life. Ganesha cross checks the data base to make sure what he is saying is right and while he is just about to approve the request using the software he has for that, the devotee asks for a change request saying he fell in love with a gal who just arrived to the temple and again promises that that's the only wish that he had for life. Confused Ganesha looks at the girl and seeing her beauty feels as if its justified for this guy to put that change request. Ganesha also thinks that if this gal is brought to Devaloka, she will rule Thilottama-2312 out :) When he tries to submit that change request, the software shouts 'Request can not be processed further due to a deadlock !!'. Looking into the details Ganesha finds out that the girl was already married an yr back, got divorced due to dowry issues, taking care of her parents now and that career is the only interest for her for next 5 yrs. He also finds out that though she looks young, she is 5 yrs elder to the young devotee. True deadlock !!

A poor and thin farmer arrives into the temple. He appears to Ganesha as if he is the brand ambassador for the whole misery in the world. He needs Rs. 4k as loan to fix his broken pump set and to buy fertilizers and that's his wish. As a wise man (sorry god), Ganesha very well knows that its impossible even to a God to convince anyone to give loan to a poor farmer of Andhra Pradesh. So he thinks of an alternative and comes across a gold like an Idea. Not gold like, but a 'gold' idea. He has lot of gold ornaments. Few hours ago Ranjith Kumar, son-in-law of the president of the town who is also the local Agricultural officer presented Ganesha with a ring along with a pose to a photograph. The ring is too tight to wear. Good.. let me displace this to the pocket of the farmer and the job is done !! He makes no delay in doing that. While attempting to grab an one rupee coin, the farmer finds out that there is a golden ring in his pocket. Being confused, he holds the ring in his hand and thinks about what to do. Ganesha is afraid that this guy will return it back to the Poojari or put that back in the hundi. Temple in-charge Mallesham observes the ring in his hand and starts beating farmer along with four workers there without even making an attempt to listen to what he is saying. Ganesha is sad. As in a way he the reason for the farmer getting beaten, wants to save him. But even if he could and play trick of transferring the pain to his body from farmer's as shown in our movies, it takes some time. Bringing tears to Ganesha wasn't that tough to this incident that can even make stones cry. Poojari warns Mallesham saying its temple and violence isn't good in these premises and advices to leave the farmer and inform police. Mallesham scolds the farmer using some third class vocabulary as if he wouldn't get such chance again and goes to call police. Ganesha wishes to make 2 bricks in the construction area at the entrance fall on Mallesham's head. But as he is a god and as gods are not supposed to wish such things, he stops there. Its tough to be a God too some times !!

Worried and sad, Ganesha plans to go back to his place. Temple is about to be closed and no more devotees. Ganesha is sad for the reason that he couldn't make even one devotee's wish true but he had no option. The Poojari is doing the work of closing the temple. This person has been in the service of Ganesha for more than 20 yrs. Also, as if he read Ganesha's mind he did exactly what was needed at the need of the hour in case of the farmer. Why not help him ? Yeah, the idea is good and Ganesha follows the Poojari tilll his home to find out if there is any help that he can do to him or his family. Leaving no need to search for wishes, there are umpteen number of em awaiting. Poojari's young son wants a latest model Gear cycle. His daughter wants to do Medicine paying donation. His wife's desires range from a costly saree to a new Banglaw. While Ganesha is about to boo this laptop launch the required s/w application, he hears the conversation between the Poojari and his wife.

"How much is the collection today ?"
"It should be around 1000 as its festival day. Mallesham just missed seeing me taking money from Hundi"
"Ah, that Mallesham also involved in temple land kabja etc., what you are doing is nothing in front of that !!, anyway you gotta be careful"
"Yeah..."

Ganesha is speechless. He pulls the flashback record of the Poojari. His family was serving as Poojari for the temple for last 3 generations. He was damn poor when he was appointed as temple Poojari. He was sincere in the initial days and also fought a couple of time with the committee against their corruption. But yrs down the line, he is changed to what he is now.

What else can he do if his monthly earnings are lesser than that of an Auto Rickshaw driver ??

Ganesha goes back to his place thinking that though thats boring, thats better there...........

Good stuff !!

Steve Jobs, the man behind the modern computer graphics, the CEO of Apple Computers and the founder of Pixar Animation Studios on his speech at Stanford University said that at a phase of his life as student he used to walk for 7 miles across the town every Sunday to get one good meal a week at the Hare Krishna Temple. I bet you, none of those who contributed to that temple had ever had an intention of helping a Christian student behind their contributions. But they helped not only a Christian student but the whole world by indirectly contributing to the evolution of modern user friendly Computers.

There was a person who stood all India first or some thing of that sort in IIT M.Sc. entrance exams for Chemistry few yrs back who hails from a village close to my hometown. In an interview, he mentioned that there was a scene in a telugu movie Gharshana where heroine tells hero that she is an M.Sc. maths graduate from IIT and that that was the source for him to know that there is M.Sc. in IITs as well. With that information as starting point he did his work and went all the way to win all India first rank. Again, I bet you, none of the persons behind that movie, the director Gowtham Menon, or the hero Venkatesh or the writer of that scene or the producer would never ever had an intention of giving that information out to help the students who didnt know about that.

Last but not least, let me share another similar example before telling what I wanted to tell. There was a slum boy who graduated as IPS and was posted as DSP to his own place (if I remember it correctly, thats Karimnagar) in a letter to Eenadu (a telugu news paper) shared the experience that changed his life. He mentioned in the letter that as a child the whole classroom stuff, the letters, the digits, the chemical and mathematical formulea were all confusing to him until he met the friend of his life, an Engineer at a construction site near his hut in the slums. He said that the Engineer used to take him to his shelter every evening and used to explain for half an hour the internals, the logic behind few lessons of maths and science which changed his his way of thinking and there by his life. The angel like friend disappeared after a couple of weeks but not his effect. He wanted to thank that friend through the news paper for changing his life. Again, the Engineer might have not though that the boy will one day be an IPS.

People do stuff. Good stuff, bad stuff. What one thinks as good maynt look as good to other, what one thinks as bad maynt look as bad to other. But do stuff that you think that is good. Donate a buck to a temple, to a political party or to an orphanage, or to a beggar or what ever. Donate a minute. Donate a calorie. Donate anything that you can or want. Do good stuff. The result may amaze you one day.

Let me do some good by sharing URL to Stven Jobs speech that I mentioned above :)
Its amazing. I loved it.

http://www.youtube.com/watch?v=D1R-jKKp3NA

Born into Brothels...

I had been thinking to write some thing here, some thing very interesting, some thing that will bring the interest of writing back in me. I thought I should write some thing about the Telangana. I thought I should write my experience in the hospital few months back when I was undergone a minor surgery. I though I should put my first short story. But I never thought that I would write some thing like this until I reached the middle of the documentary that I finished watching few minutes back, the 'Born into brothels'.

My friend Shiva was successful in making me download this documentary of 600 odd mega bytes of size after repeated attempts of reminding me in spite of my least levels of interests in watching documentary films. All I knew about documentaries was that these are the less than two minute length films casted in theaters before the actual film begins, these are the films made by those filmmakers who have no skills of filmmaking but some influence at the government authorities and that they make their living by making these films on a Kajuraho temple or on a Godawari river or some thing else of that sort. My opinions were slightly changed after watching an interview by Meera Nair few months back but that was very slight.

Coming back to the film, the film is about a dozen of kids born in the brothel houses of the red light district (Sonagachi), Kolkatta and an American photographer's (Zana Briski) association with them. The film starts with the introduction of the kids, each of them talking about them and their friends. One is taken care by her aunt who plans to sell her to Mumbai. One is taken care by his grand mother and has no parents. One is taken care by his father who is addicted to smoking. To the most part, the meaning of the phrase 'taken care' should better be reversed fit into the context. Every story is more or less the same, but more miserable than the other.

The photographer who recently moved from Newyork to Sonagachi gives each of those kids a camera and asks them to take photos. Teaches them the fundamentals of the photography. Takes them to a zoo parks. Takes them to beaches. Takes them to the Howrah bridge. Leaves them free, completely free and allows them to photograph on their own. As the time passes, she observes that Avijit, one of the kids who was exceptionally well at drawing being very good at capturing the emotions on human faces, another one being more interested in editing the photos, one being good at framing, one being good at taking photos on streets and so on. She once tries to get a four of them into a school. No school would be interested in taking them in due to their red light family background. One school asks for ration card copy. She tries for more than a month to get a duplicate copy of the missed ration card only to understand the levels of commitment and competence of the related government authorities has. Finally a school agrees to take few students in but only on a condition that the children should under go an HIV test and a positive result would stop them from getting in. For her happiness, all of them would result in -ve and get into the school.

She moves back to Newyork to arrange exhibitions of photographs and there by to raise funds for their education. There would be a great response. One of the leading magazine publishes a photo by the kid in its front page. Most of the photographs would be praised by critics. An organization named World Press Photo selects Avijit as one of the six kids (from among four thousand applicants) who would get the opportunity to visit Frankfort for a week and exhibit the photos to the visitors from all over the world attending the exhibition.

She comes back to India with great happiness but only to learn that Avijith's mother was killed by fire set by her pimp and that Avijith is neglecting studies, let alone photography. She arranges an exhibition locally in Kolkatta and that sees a great response from the visitors and from media. All leading news papers and tv channels cover it. She tries to get passport for Avijit but his redlight background becomes a hurdle. After more than two months of efforts, her last attempt succeeds and he gets the passport. He visits Frankfort. Get to attend the exhibition.

A social service organization named Sabera takes some these kids into its boarding school. Avijit joins Future Hope school. Manik's father would not let him to go to school. Puja's mother withdraws her from Sabera, a few months later. Shanti leaves the school of her own accord. Gour still lives at home and hoping to go to school. Tapasi runs away from home and joins Salnap school. Suchitra's aunt refuses to let her leave the brothel. Kochi chooses to stay at Sabera, being happy and doing well. This ends the film.

Later on, I learnt that this move won the 2005 Academy Award for Best Documentary Feature and many more prestigious awards. I also read in wiki that the photographer started a non profit organization named 'Kids with Cameras' continuing similar kind of work at different parts of the world. The co-director of the movie, Ross Kauffman says that the total sum of Rs 4.5 million earned by the movie will be spent on the education for the children of prostitutes in India.

The amazing part about this movie is that it is real. I saw many movies those were made inspired by real incidents, those which are very close to reality but this movie, being a 'real' movie will have a great influence on my career and on my life. This changed my opinion on documentary movies and on movies as a whole.

My favorite line from the movie is 'Nobody here understands anything but money'. This is the English translation to a part of what a kid replies to the photographer when the photographer asks her if her mother can attend the photo exhibition held in Kolkatta. She says in her reply, 'My mother needs to take care of my months old sister. If someone else has to attend my sister, they would charge 10 Rs. Nobody here understands anything but money'.